Terugblik op Repatriëring 1: THIS IS NOKONOSHIMA!

Onderweg naar Nokonoshima

Het is al zowaar een jaar geleden dat ik in de verstikkende Kyuushuu-hitte mijn laatste maand in Nagasaki beleefde. Waarom ik toch met een blogpost tevoorschijn kom is voor mij een raadsel gezien het feit dat ik in een zwart gat gevuld met luiheid beland ben. Mijn zomervakantie bestond uit weinig productieve of intelligente dingen, en dat is maar goed ook omdat ik mentaal toch wel even uitgeput ben. Hoewel ik dit academisch jaar hard gewerkt heb, zijn de gewenste resultaten uitgebleven. Ik kan ten eerste, niet afstuderen vanwege vermiste bijvak-ECTS en ten tweede heb ik meer tijd nodig om achter te komen wat er komt na japanologie. In ieder geval een minor Journalistiek en Nieuwe Media, want verborgen talent moet ontplooid worden, niet waar? Goed, genoeg melancholie. Ik luister weliswaar naar Yo No Sè Mañana van Luis Enrique, het meest romantische salsanummer ooit en heb behoorlijk last van schrijf-manie, vandaar dat ik diep in mijn zeefgeheugen graaf betreffende mijn pijnlijke vertrek uit Nagasaki.Ik zal in stukken leveren..

Let's go back.. let's go back..

Godgloeiende, ergens eind juli 2009 hadden wij Nederlanders onze eindpresentatie over onze quasi-wetenschappelijke papers over onderwerpen naar keuze. Dit hele project eiste een meedogenloze staaltje concentratievermogen, omdat onze tien-minuutdurende referaten ongeveer iedere dinsdagochtend geoefend werden. Eerder oefenen op het voorlezen zul je bedoelen. Ik weet niet hoe het met de anderen zat, maar ik kon al dat geblaat niet meer aanhoren.

Helaas moest er op die ene ochtend een geïnteresseerde blik op onze gelaten staan omdat Nagai-sensei zogenaamd vakkundig een camera op ons richtte. Ik ga mijn falen natuurlijk op een later moment in mijn leven aan mijn kleinkinderen laten zien.. Al met al, niet noemenswaardig.

Laat ik het hebben over avonturen op eiland Nokonoshima, dat een kleine tien minuten op afstand van Fukuoka ligt. Ik weet echt totaal niet meer wiens initiatief het was om de organisatie op zich te nemen, maar ik geloof dat het Matthias was met zijn aantrekkingskracht bij oudere dames. En omdat onze Matt zo'n heerlijke boytoy is, heeft docente Stoeipoes ons uitgenodigd om mee te gaan naar eiland Nokonoshima. Ook wel vanwege haar connecties met de meneer die de boel runt bij die strandhutjes en omdat wij gewoonweg hardwerkende studenten zijn.

Zo vertrokken wij ergens begin augustus vanaf Ekimae richting Fukuoka's Tenjin met al onze vrienden. Voor zover ik het me kan herinneren waren er van de partij: ik (belangrijk!), Glynis, Rolfje, regelneef Matthias, Pyke, Evelien en Maaike. Wat deed de rest ook al weer.. Sander en de Krullenbol (waren al geweest) en de Musketier (playen in Shanghai).

Eenmaal in Tenjin ontmoetten wij Stoeipoes, die haar nickname waarmaakte met een veel te kort rokje (ok, haar benen konden het hebben, maar haar leeftijd duidelijk niet), luipaardprint shirtje met pailletjes en de hele mikmak. Volgens mij droeg ze ook nog een roze zonnebril. Ok. Verder was het broeierig heet, maar dat is niet verrassend tijdens de Japanse zomer. Wat mij echter verbaasde was Matthias' en Pykes idee om ramen te gaan eten voor vertrek. Uhm.. best. De dames, inclusief Rolf besloten om een broodje te happen in de Tenjin Core.

Na de lunch werd er geshopt voor iets prachtigs, namelijk drank. Ik rende door de stellages als een wild luipaard vanwege een missie: Malibu. Eenmaal gevonden gooide ik de gigantische fles in het winkelmandje en overdreef natuurlijk door een gigantisch aantal cocktail blikjes erbij te gooien. Nu ik mezelf afschilderde als complete alcoholist voelde ik me opgelaten toen de rest mijn mandje bekeek.

Drank weegt veel en het begon ook nog eens te regenen. Zou ons eilandavontuur dan toch in het water vallen? De schade viel mee, want eenmaal op de ferry richting Nokonoshima gaven de weergoden ons het teken om wild te beesten onder de Spartaanse omstandigheden van het eiland.

En waarom toch Spartaans? Zo zagen de hutjes eruit! Nadat we met een busje naar de strandcamping werden gebracht kregen we een achtpersoonshut aangeboden met een dofgroene tatami mat als ondergrond. Kussen en dekens? Hell to the no! Tatami, gigantische insecten en een raam, dat krijg je!

THIS IS NOKONOSHIMA!

Ik was overigens niet in shock, want ik had Martijns foto's gezien en wist wat me te wachten stond. Voor anderen was het een catastrofe en Matthias werd een doelwit vanwege het achterhouden van dit essentiële stuk informatie. Ik had zoiets wel, ik drink gewoon een shitload en val dan gewoon in slaap. Sono toki ha sono toki da.

Stukje strand

Ik dumpte me tas en trok m'n kleren uit! ..

En trok m'n badkleren aan. Om te zwemmen natuurlijk! In zee dobberde een of andere houten vlot met een glijbaan dat d.m.v touw en plastic drijfblokjes aan een opgeblazen mat vast zat. This bitch will be mine, dacht ik meteen. Daarentegen, er gebeurden eerst baldadige dingen op zee, want de Stoeipoes regelde twee gratis ritjes op de bananenboot waarvan de prijs normaalgesproken rond de 1000 yen lag. Jammer genoeg flikkerde er niemand van het ding af! Misschien waren we met zijn alles veel te zwaar waardoor we moeizaam uit de bocht konden vliegen.

Tijdens ronde twee zat er ineens een klein, Japans meisje van een jaartje of 11 tussen ons in. Ik was zo bang dat we haar zouden verpulveren met onze gaijin-lichamen. Maar goed, zoals hierboven vermeld, bleef de schade beperkt.

Mijn voorgevel barstte uit het te kleine zwemvest en ik haalde eens diep adem. Nokonoshima-strand :)

Een paar uurtjes later verscheen er een barbecue-set naast wat overdekte picknicktafels en verdwenen al gauw stukjes vlees, vis, schelpdieren, onigiri en stukjes groenten op de grill. Flessen wijn werden geopend, de rum werd aangebroken en de zon ging onder. Iedereen werd lolliger, met name ik.. ik was zo onder de indruk van het tafereel dat de rum, wijn en cocktails al snel in mijn maag verdwenen. Stoeipoes lustte er ook wel pap van en haalde ineens vuurwerk tevoorschijn. We kregen wat sterretjes en andere knallers van ellende. Ik zat in een roes en vond vuurwerk sowieso eng, dus liet het afsteken maar aan andere mensen over.

BBQ

Op een gegeven moment zei Stoeipoes dat ze ervan door zou gaan, omdat ze geen zin had om de nacht op Nokonoshima door te brengen. Volkomen begrijpelijk, want ik voelde de volgende ochtend mijn armen niet meer.

Ik vond het allang best en trok mijn bikini aan om nog even van een verfrissende duik te genieten. Het is ongelooflijk dat ik niet als een baksteen gezonken ben. Ik weet niet meer hoe ik het voor elkaar had gekregen, maar ik heb weliswaar dat luchtkussen beklommen. Ik lag op mijn rug en tuurde naar de volle maan, totdat Rolfje en Matthias er ineens opdoken. We deden mal, douwden elkaar een paar keer het water in en sprongen zelfs hand-in-hand clichématig de zee in. Prachtig.

Eenmaal terug bij het hutje lagen de meesten al op vloer. Opvallend was dat er ineens wat fleecedekens op de vloer lagen. Nou, op zich wel chill. Ik had geen tijdsbesef en stortte maar ter aarde om te slapen, want alles draaide.

Het was net zo verschrikkelijk als het eruit ziet

's Nachts maakte ik nog een wandeling (censuur..)

Mijn tactiek van veel drinken in slaap vallen werkte wel, maar toen ik de volgende ochtend wakker werd was iedere spier in mijn lichaam verstijfd en voelde ik mijn armen niet meer. Verschrikkelijk, mijn hoofd tolde, er was niet even een pan in de buurt om een eitje te bakken en het scheen dat we al over een paar uur uit moesten checken. Ik raapte mezelf van de grond en slenterde naar het strand, waar de helft van de groep al had bedacht dat er naar Fukuoka werd gegaan om te shoppen. Ik vond het een slecht idee, omdat het een unieke kans was om langer op het strand te blijven, de eigenaar ons een of ander park wilde laten zien en omdat het echt veel te warm was om actief te doen. Maarja, niemand luistert toch naar mij..

Zo gingen we met zijn allen terug naar Tenjin, Fukuoka. In een ripoff van Starbucks maakten Pyke en Matthias hun man-date en verlieten de groep terwijl de rest naar een of andere boekenwinkel ging. Ik scheidde me echter even van de groep om naar een Daimaru te gaan om wat Yojiya-stuff voor mijn moeder mee te nemen.

Nadat de groep uitgekeken was in de boekenwinkel en in de Starbucks aan de frappy's slurpte, splitsten we ons nogmaals op. Ik ging met Rolf en Glynis op pad. Veel hebben we niet gedaan, enkel door wat shoppingcentra gestruind. Daarna hadden we wat ramen gegeten bij Canal City, boekten onze busticket naar een eerder tijdstip om en vertrokken naar Nagasaki.

We kwamen rond 23:00 aan en dit was het perfecte moment, want Inoue heeft net zijn nieuwe restaurant onder de 'keya geopend. Dit was zijn openingsdag en ik wilde beslist langs! Ik sleurde Rolf nog ff mee om naar Inoue te zwaaien, ook al zag ik eruit als een verlepte straatkat.

Rolfje en ik sandwichen Inoue

Toch wel een lichtpuntje van de vermoeiende reis, Inoue's glimlach :)

Festival Fever

In yukata tijdens 港祭り　(minato-matsuri; haven-festival)

Voordat ik vol zelfvertrouwen mijn tweede solo-trip had naar Hiroshima had gemaakt, werd er even gebeest in Nagasaki! De zogenaamde 港祭り (minato matsuri, haven-festival) werd namelijk in onze eigen geliefde stadje gehouden. Ook zou mijn droom een werkelijkheid worden, omdat er tijdens zo'n festival veel mensen in yukata (lichte zomerkimono voor vrouwen) en jinbei (mannelijk equivalent) te vinden zijn en ik dan een excuus had om ook zo over straat te lopen. Verder houd ik natuurlijk van aandacht..

Hoewel ik redelijk nerveus was omdat ik een obi-perfectionist ben, lukte het knopen dit keer verrassend snel. Echter, het weer was problematisch en er werden immense klodders water voorspeld waardoor het vuurwerk waarschijnlijk niet door zou gaan. Hoe dan ook, omdat dit een van de weinige keren was dat wij als buitenlanders in Japanse klederdracht over straat mochten slenteren besloten we, ongeacht het weer, gewoon te gaan.

Ook Rolf en Pyke deden mee aan de verkleedpartij en terwijl zij in de pyama-achtige jinbei (meer een relaxt-yukata met broek) met zowel traditionele geta (houten klompen/slippers) als All Stars, veel sneller vooruit gingen dan ik met mijn beperkte mobiliteit, vroeg ik aan Matthias waarom hij ook geen jinbei had gekocht. Terwijl hij me een evil eye gaf (een nieuw ding tussen ons) en schertsend vertelde dat "sommige mensen hun reis naar huis moeten betalen" zei, gaf ik hem een por en vertelde dat deze vete beslist verder in de 'Keya uitgevochten zal worden. Achteraf had hij spijt dat hij ook niet verkleed ging.

Ongelooflijke engerds in de tram van Nagasaki

Hoewel wij, buitenlanders, sowieso vaak genoeg op straat worden aangegapen was het dit keer erger dan voorheen. Mensen moesten immens moeite doen om hun kaken niet te laten zakken bij het aanzicht van drie gaijin in Japanse zomer-klederdracht.

Aangekomen bij de haven moesten we vanwege de regen schuilen in de Starbucks van winkelcentrum Yume Saito. Na drie uur te hebben gewacht en een hapje te hebben gegeten hield de regen eindelijk op en maakten we even een rondje door het havenparkje. Het vuurwerk werd beslist afgelast, waardoor wij teleurgesteld naar huis moesten. Plotseling had iemand van ons het briljante idee om zo verkleed naar de 'Keya te gaan..

Keihard naar de 'keya

Festival-gangers

Gezellig een hapje eten!

Op dag twee van het festival scheen de zon, dus besloot ik mijn andere yukata aan te trekken en nog een keer naar de haven te gaan. Van de partij was een grote groep die zich voor het winkelcentrum Yume Saito had verzameld. Met zijn allen gingen we kraampjes af om traditioneel festival-voedsel zoals okonomiyaki en schaafijs te proeven en om vervolgens van het vuurwerk te genieten. Japanse festivals zijn zowel sfeervol als vrolijk waardoor ik me erg pretty in mijn witte yukata voelde. Jammer genoeg hadden we de volgende ochtend onze eindpresentaties waardoor we relatief vroeg terug moesten, maar deze prachtervaring zal ik in ieder geval nooit meer vergeten.

Let vooral niet op mijn spookachtige blik

Vervolgens, presentaties.. niet blogwaardig. Eindborrel? Te wild.

Na dit stuk censuur herinner ik me dat ik de volgende dag mijn Koreaanse vriendinnetje Seulki samen met Glynis had uitgezwaaid. Ik offerde me vrijwillig op om een van haar loodzware koffers naar de bushalte te slepen (half uur lopen, pure ellende op aarde, kater) terwijl Glynis allang van plan was om de andere koffer mee te zeulen. Na het emotionele afscheid begon het ook nog eens clichématig te regenen, met gevolg dat wij met een extra naar, melancholisch gevoel naar huis liepen. Afscheid is pijnlijk.. zo was mijn afscheidsdiner van dansen, ongeacht het feit dat het gezellig was, ook niet het fijnste moment van mijn leven.

Je krijgt nog te goed; een wild Hiroshima-verslag, een spartaanse overnachting op eiland Nokonoshima, shopping spree in Fukuoka, de opening van de zaak van mijn lievelings 'keya-kerel en een dagje strand op Ioujima!

Geintjes en Feitjes

Een van het X-aantal wekelijkse Izakeya-bezoeken

Wederom ben ik schuldig aan een knap staaltje neglect.. was het weer eens mijn maandelijkse writer's block? Of toch gebrek aan tijd? Haha, wat die laatste optie betreft, laat me niet lachen! Hoe dan ook, het leek me weer tijd voor een update betreffende mijn whereabouts in mei en juni!

Qua huiswerk is het een beetje drukker geworden, omdat we gedwongen worden wat quasi-wetenschappelijk onderzoek te verrichten. Dit houdt eigenlijk in dat we met het thema Japan aan de slag moeten, een paper van 3000 kanji schrijven en het vervolgens moeten presenteren voor een x-aantal mensen door middel van PowerPoint. Het wetenschappelijke niveau is a la 'mijn cavia' zoals we weleens allemaal op de basisschool hebben moeten doen, maar ik kon het daadwerkelijk niet over mijn hart verkrijgen om zonder onderzoeksvraag aan de slag te gaan! Voetnoten ging me iets te ver, want ik blijf een lui dier, maar mijn onderzoek heeft me wel een paar zondagmiddagen beziggehouden..

Wat doe ik dan allemaal voor quasi-wetenschappelijks? Ik "onderzoek" de popularisering van de yukata (de lichte, Japanse zomerkimono die oorspronkelijk als badkleding na de hete-bron of sentou fungeerde) en de redenen voor de verspreiding van deze boom onder de Shibuya-gyaru en Osaka-gyangustaa. Nou heb ik mijn paper af en ben ik er best tevreden over, maar toch heb ik het idee dat ik van de universiteit naar de onderbouw van de middelbare school ben gedegradeerd..

Hoe dan ook, mijn schrijfvaardigheid is best wel vooruit gegaan. Ik merk dat mijn geschreven Japans echt structuur en een eigen stijl heeft gekregen, wat mij een gelukkig mens maakt.

Qua spreekvaardigheid zijn er onzekerheden, domme uitspraken en nerveuze ratelingen, maar het is uiteraard beter geworden. In luistervaardigheid ben ik geen ster en volgens Glynis ben ik gewoon een beetje doof, want er zijn nog steeds momenten waarbij ik echt niet weet waar de fok het gesprek over gaat. Frustrerend, en om die reden probeer ik braaf, iedere dag, het Japanse nieuws te volgen..

Over nieuws gesproken, de zogenaamde varkens-griep of buta-influenza schijnt zich aardig te verspreiden in Japan. Nou is de broedplaats van het virus Osaka, een stad waar ik nog keihard heel wil, maar het werd ons sterk afgeraden om naar deze Yazuka-hoofdstad af te reizen. Misschien is Japan wel het land der paranoia of precautions, want voor de ingang van de International Center staan nu pompjes met desinfecterend spul, zodat wij goorlappen onze handjes kunnen reinigen.

Ik vrees de pandemie niet echt, ik vind het gewoon frustrerend dat ik niet in Osaka zou kunnen rondbanjeren zonder zo'n afzichtelijk masker.

Frappant, frappant.. in juni is het trouwens regenseizoen in Japan. Niks van gemerkt though, ondanks het feit dat ik van iedere Japanner te horen heb gekregen dat het echt extreem hard plenst in Nagasaki en dat ik ook eens een paar van die osshare regenlaarzen zou moeten aanschaffen. Op een gegeven moment regende het bizar hard en had ik college.. hoewel de neiging om te blijven knorren in mijn bed sterk was besloot ik op rubberen slippers naar de uni te lopen. Hoewel ik me enigszins hippie en zwerver-ish voelde kreeg ik in de gaten dat ik mijn lesje sinds de tropische regenbuien op Okinawa wel had geleerd, want niets is verschrikkelijker dan natte schoenen/sokken lopen.

Naast het verkleden als een hobo doe ik ook andere dingen, zo is vrijdag sinds een maand geleden omgedoopt tot Sushi Friday waarbij ik samen met Glynis naar de lekkerste en goedkoopste sushitent van heel Nagasaki ga. Onder het genot van schreeuwende, mannelijke sushi-koks schuiven wij heerlijke zalmpjes, inktvisjes en andere zeemonsters in onze charmante, vrouwelijke giecheltjes en lurken we aan wat goddelijke groene thee. Met onze aandacht voornamelijk op de leuke koks gericht babbelen we over van alles en nog wat en komen we bij na onze "zware" week. Na een gemiddelde stapel van een bordje van negen, rekenen we puffend af, zwaaien we naar de vrolijke heren en begeven we ons te voet naar het winkelcentrum Amyu Plaza. Wat daar spannend aan is? De ijstent! Damn you, Baskin Robbins met je gigantische assortiment aan ijs.. Daarna slaat het schuldgevoel toe en beginnen we aan onze twee-uur durende reis naar huis. Uiteraard met de benenwagen!

Verder.. ontwikkel ik samen met Martijn wat pedagogische vaardigheden op de maandag als we een groep blije Japanners op de hoogte brengen van de wondere wereld van de Nederlandse taal.

Dingen zijn zoals ze horen te zijn in Nagasaki. Hoewel ik langzamerhand extreem verdrietig word van mensen die steeds maar blijven herhalen dat ik alweer bijna naar Nederland moet.. hou eens op joh! Het begint langzamerhand wel door te dringen dat ik op een gegeven moment met een gebroken hart op Narita zal staan, terug moet keren naar een land die niet meer als mijn thuis beschouw..

Omdat ik intens verdrietig word van het uitstorten van mijn hart over dit soort droevige thema's .. hier wat leuke, beknopte, feitjes:

- De nampa-teller staat ondertussen op 3

- Op een willekeurige zaterdagnacht hebben ik, Glynis, Sander, Rolf, Jurre en een random Chinees kind een 400m hoge berg dat achter ons huis staat beklommen

- Ik faalde op een gegeven moment wel erg in mijn Japans toen ik bij het postkantoor om een tebukuro i.p.v een fukuro vroeg. (Dat eerste betekent handschoen en de tweede een tasje)

- Ik heb met een hele leuke Japanse gozer (DE Kei) gedate

- Glynis en ik hadden laatst de Power Rangers film gezien, toen was ik erachter gekomen dat ik na al die jaren nog steeds de hots heb voor die groene/witte.

- De Musketier is snorloos

- Je mag in Japan niet in het OV bellen en je wordt zelfs verzocht je mobiel op de zogenaamde "manner-mode" te zetten, maar dit weerhield Sander niet om mij in een overvolle tram te bellen terwijl mijn telefoon op volle volume stond!

- Je mag in Japan op de stoep fietsen en dit houdt in dat ik regelmatig mensen bijna van hun sokken fiets

- Heb je al gegeten rond 18:00? Wat ben jij vreemd zeg, veeels te vroeg. Een gemiddelde Japannert eet gewoon rond 20:00, 21:00 en om middernacht is het ook volkomen done

- Wat sta jij in dat tijdschrift te bladeren? Ga je het kopen of niet?! In Japan zie je mensen uren lang bij het tijdschriften kiosk in allerlei boekjes bladeren.

- Westerse-stijl w.c's hebben een speciale functie om allerlei geluiden te verdoezelen, maar ga daarna niet voor de wasbak je neusje staan poederen omdat je dan een last bent. Dat doe je gewoon bij de speciale spiegels in dezelfde w.c-complex.

- Lekker bruin worden? Welnee, zo lopen de Japanse dames met zwarte zon-paraplu's en dragen ze eventueel mouwtjes om de armpjes te beschermen.

- Hotpants? Kniekousen en torenhoge stripper-schoenen? Volkomen normaal, maar houd je decolleté lekker verstopt!

- Als je afrekent in de super wordt ieder prijsje opgenoemd, vervolgens wordt er gevraagd of het wel goed is als je geld wordt aangenomen.

- Zie je iemand wel zitten? Dan moet je eerst het langzame, pijnlijke proces van de zogeheten "groepsdate" doorstaan, want meteen met zijn tweeën op stap? Jaaa.. doei.

- De gemiddelde Japanse man vindt zichzelf "shy" en dat is vervelend! Damn you vervelende.. irritante.. woest aantrekkelijke.. Japanse mannen!

- Nomunication is tof! (Snap je het? Nee? Nomu is het Japanse werkwoord voor drinken, combineer dat met communication en je krijgt communicatie via drank. Met andere woorden alcohol doet wonderen!)

Snap je um? Snap je mij nu?

Salut! Ik Zie Izakeya!

Omringd door Russische matrozen tijdens het Boten-festival ~

Gobusata itashimashita ~ (Ik ben lui geweest en heb niks van me laten horen. Mijn nederige excuses..)

Gister kreeg ik bijna een beroerte omdat een beest van monsterlijke, gigantische proporties mijn kamertje binnen was gedrongen. Verlamd van angst, maar toch net zo hysterisch als een boze Zuid-Amerikaanse vrouw kreeg ik het voor elkaar om heel de dormitory bij elkaar te gillen. Nadat ik het gedrocht met een opgerolde kanji-schrift een mislukte hengst had gegeven belandde hij op mijn bed en mijn schattige Mameshiba-kussentje. Toen ik deze verschrikking de deur uit had geknikkerd duurde mijn hysteria voort. Overweldigd door stuiptrekkingen verdween mijn writer's block als sneeuw voor de zon.

Vandaar..

Maar, het is uiteraard mijn bedoeling niet om mijn trouwe lezers te vervelen met typische Lena situaties.. (of eigenlijk ergens weer wel..) maar op de hoogte te houden van allerlei Japan-akkefietjes. Brace yourself, want deze post gaat over onze vriendelijkste vriend Hide en hoe ik Russische matrozen man-handle!

Het is natuurlijk alom bekend dat wij vaste klant zijn bij de Izakaya genaamd Izakeya, maar wat niet zo bekend is dat wij de harten van wat medewerkers voor ons wisten te winnen! Ik, persoonlijk, ben nog steeds op een missie om een bepaald hart voor me te winnen, maar laten we dit in het midden laten.

De eerste associatie met de Izakeya is natuurlijk Hide. Als je een brainstorm-spin op een bord zou kalken, zou zijn naam het eerste lijntje krijgen. Die vrolijke hoofdbarman toch. Niet de meest woest aantrekkelijke vent, maar echt wel een vriendelijke gast. Omdat hij meestal niet op maandagen werkt besloten we eens op een blauwe maandag (hey!) een hapje te gaan eten met hem. Zo nam hij ons mee naar een andere izakaya, waar schijnbaar vrienden van hem werkten. Van de partij waren, ik en alle jongens minus Martijn.

We wisten niet goed wat we moesten bestellen dus lieten Hide zijn favoriete Japanse hapjes kiezen. Little did we know dat hij aan een stuk door zat te bestellen en we achteraf een rekening van 35€ pp voorgeschoteld kregen. (Voor Japanse voedsel-begrippen is dat een shitload of cash!)

Goed, het was echt reuze gezellig en Hide prees het feit dat wij altijd vriendelijk en beleefd tegen het personeel zijn. Ook vond hij het geniaal dat we de namen van de staff members kenden en het oprecht leuk vonden om met ze te babbelen. Het is echt zo.. de Izakeya is magisch. De mensen zijn er zo geweldig en ik voel alsof er iets aan mijn week ontbreekt wanneer ik niet ben geweest.

Na een gezellige babbel verslikte ik me bijna in mijn ライムサワーomdat de rekening plotsklaps tevoorschijn kwam. Hoe dan ook.. de mannen waren nog steeds hongerig, dus werd er besloten om na talloze beesten te hebben verslonden nog okonomiyaki te gaan eten. Dit keer gingen we naar een tentje waar andere vrienden van Hide werken.

Onze kleine Japanse vriend werd erg energiek na die talloze alcoholische versnaperingen en begon ons prachtige beloftes te maken. Zo gaan we nog: bij hem thuis eten, komt hij langs bij ons thuis met een enorme krat bier, gaan we tegen de Izakeya-staff bowlen en gaan we 's zomers naar het strand.

Hier heb ik wel tamelijk zin in. Laten we het hopen dat al die wilde plannen doorgaan!

Nadat Hide ervandoor ging met de taxi zijn wij nog purikura wezen maken en werd ik mijn lurven gekregen door een of andere vreemde mevrouw die maar bleef herhalen dat ze me erg leuk vond. Leuker was dat ze Sander een flinke spank had gegeven!

Strike a pose!

Een week later was Hide jarig en omdat hij gewoon op zijn eigen verjaardag moest werken besloten we uiteraard een bezoekje aan de 'keya te brengen, maar de dag ervoor werd er zowel door Matthias als Pyke aangekondigd dat ze cadeaus hadden gekocht. Na een lichte paniekaanval bij de simpele gedachte dat ik het echt niet kon maken om met lege handen aan te komen bundelde ik mijn krachten met Martijn samen. Toevallig hadden we die dag met een grote groep een etentje waarna we gezamenlijk naar huis liepen. Op dat moment brainstormde ik flink over wat ik Hide eens zou schenken en Martijn bleef maar herhalen dat hij van honkbal hield. Ik maakte gauw de link naar een honkbalpet en zo besloten we een half uur voor sluitingstijd van het winkelcentrum Cocowalk iets te kopen.

De meeste petjes waren afzichtelijk, of eigenlijk.. spuuglelijk. Zo waren er knalroze petjes voor mannen, petjes met jinglish (willekeurige Engelse woorden die niet in de context passen en vrijwel nergens op slaan..) en petjes met een teared look. We waren het met elkaar eens dat alles niet om aan te zien was, maar dat we toch voor de minst lelijke zouden gaan. Een minuut voor sluitingstijd rekenden we een grijs/zwarte teared-look pet af en lachten keihard (terwijl het echt niet grappig was!).

Op de dag van de verjaardag mailde ik Martijn gauw dat hij de afzichtelijke pet niet moest vergeten en marcheerden we en masse naar de Izakeya.

Hoewel er altijd ruimte voor ons word gemaakt, omdat wij de allerspeciaalste klanten zijn, was de hele hoofdzaal dit keer bezet door een of andere trouwreceptie. Lichtelijk teleurgesteld en ingesteld op het feit dat we eventueel weggestuurd konden worden, werden we naar een obscure privékamer, dat zich achter de hoofdbar bevond, geleid. De zaal oogde als een kantoor met zijn plavuizen vloer en wit/grijze kleurengamma. Met mijn kenmerkende eyebrow raise accepteerde ik de situatie en vond dat we er maar mee moesten leven.

Het positieve aan de hele situatie was het feit dat Hide zo onder zijn werktijd gewoon met ons kon borrelen. Zo zou hij dan fatsoenlijk zijn verjaardag kunnen vieren.

Gekke, jarige jongen

De afzichtelijke pet werd meteen op zijn hoofd gezet en hij leek er blij mee te zijn. Misschien is de nieuwe pet gewoon beter dan zijn oude afgerachte? Hoe dan ook, je kan natuurlijk niet compleet nuchter op je eigen verjaardag blijven, dus konden we het niet laten om hem een hele pitcher cassis soda (cassis likeur met soda) achter zijn kiezen te laten gooien. Nou lukte dit niet in een keer en moest hij daarna gelijk naar de wc racen, maar voor ons was het uiterst amusant.

In de hoek van het zaaltje stond een klein barretje en Hide vroeg of ik zin had om mijn favoriete cocktail te maken. De ingrediënten van een zogenaamde Peach ginger zijn perzikenlikeur en ginger (van ginger ale). Een kind kan de was doen? Toch, slaagde ik erin om er een compleet zooitje van te maken door bijvoorbeeld de dosis half/half te doen i.p.v 1/6-5/6 en ijsklontjes te laten flikkeren. Nadat ik me als ware barrista had getoond mochten zowel Matthias en Pyke ook een cocktailtje maken. Al deze horeca-rampen staan op film..

Knalavondje!

Nadat de avond ten einde kwam verzamelden alle Izakeya-werknemers zich in ons kleine zaaltje en proostten ze op de jarige. Nadat wij in het Nederlands voor hem hadden gezongen en de Japanners een beetje proestten dronken we nog een biertje met zijn allen.

Met zijn allen

Na werktijd gaan alle staffmembers met zijn allen eten in de hoofdzaal. Rond die tijd hadden we onszelf een soort van uitgenodigd en dronken we nog een cocktailtje mee. Het was al rond 4-en en papa Hide zou morgen met zijn kinders naar de nieuwe Shin-chan film gaan, maar die zou het morgen flink voelen!

De dag daarop zijn ik, Pyke en Matthias weer met hem uit eten geweest en het bleek dat de film niet door was gegaan omdat zijn kinders verkouden waren. Die ontsprong de dans..

Is Hide niet de meest gezellige 39-jarige kerel ooit?

Maar, er zijn ook andere dingen in Nagasaki, behalve rondhangen met man-kinderen, gebeurd. Het was 帆船祭り (hansen-matsuri, oftewel het Boten-festival) waarbij boten uit verschillende landen aanmeren in de haven van Nagasaki. Tijdens dit vierdaagse festival werd er ook jammergenoeg regen voorspeld, en het zou slechts donderdag mooi weer zijn.. dus besloten ik, Glynis, Rolf en Sander keihard naar de haven te fietsen om de boel eens flink te onderzoeken.

From Russia with Love

Eenmaal aangekomen was het eerste wat mij opviel de gigantische groepen matrozen. Little did I know.. het waren Russische matrozen. Ik giechelde een beetje toen ze ons passeerden, riep: "Hey Russen!" (in het Russisch) en saluteerde ze. De minderjarige mannen keken om, grijnsden ook een beetje en liepen verder. Toen ik ze later weer tegenkwam kwamen ze een babbeltje met me maken en wilden ook wat kiekjes schieten. Het grappige was dat ik ze vanaf de verte vloekend en scheldend hoorde aankomen en toen ze eenmaal voor me stonden ze ineens heel beleefd U tegen me zeiden.

Soort van solidariteit..

Na dit kleine beetje nationalisme had ik zelf ook een missie; namelijk wat voedsel scoren. Dit lukte aardig, want Glynis en ik besloten om wat gebakken inktvis op een stokje te kopen. Niet lettend op de walgende blikken van Rolf en Sander smaakte het best goddelijk.

Inktvis op een stokje!

Het festival viel qua grootte ietwat tegen, maar ik verwachtte dan ook zoiets als O-kunchi. Niets aan te doen, dan maar in de Starbucks hangen.

Starbucks, geliefde Starbucks

De volgende dag stond vuurwerk op het programma, dus besloten we met een grote groep te gaan eten om vervolgens het spectakel te gaan bewonderen. Tja, ik ben het vuurwerk in Scheveningen gewend, dus ik vond het niet zo heel bijzonder, maar desalniettemin.. het was vuurwerk in Japan!

Het regende ook nog eens best flink, maar dat weerhield mij en Matthias niet om daarna nog even langs de 'keya te gaan..

Met Inoue "Het Ventje" en Hide

Een dag later besloten ik, Matthias, zijn vriend Tycho en Maaike om Inasayama te trotseren, want Tycho wilde er heen en ik was ook nog niet geweest. Japan heeft drie panoramische uitkijkpunten, en Inasayama is daar een van. Aan de top wordt je beloond met een zogenaamde million dollar view.. en 's nachts zou het helemaal magic zijn.

Na wat gegeten te hebben bij Amyu-plaza zijn we met de kabelbaan omhoog gegaan. Onze timing was subliem, want toen we er om precies 20:50 aankwamen werd er beneden vuurwerk afgevuurd!

Aanschouw!

Na dit schouwspel kon ik met volle moed aan een nieuwe schoolweek beginnen, want een beetje studeren moet ook gebeuren.. soort van.

Ook was mijn bijbaan begonnen waarbij ik samen met Martijn Nederlandse les geef aan Japanners. Wij, tweeën, als docenten.. klinkt als een ware catastrofe, maar we waren harstikke goed in staat om les geven. Ik bezit daadwerkelijk pedagogische kwaliteiten (al zeg ik het zelf) en vind het eigenlijk best wel leuk!

Ten slotte, het was laatst Golden Week in Japan. Zo gaat iedere Japanner reizen, vandaar dat ik geen reservering in Hiroshima kon maken.. ik ben dan ook een last-minute iemand.. balen, maar goed.. ik plan om stiekem een weekendje weg te glippen voordat het regenseizoen in Japan begint.

Double B-day Bash, Bonen en ナンパ

Verjaardagsfeest in Izakeya

Zo ben ik onlangs weer 22 lentes jong geworden, vandaar deze korte B-day verslag ~

Nou ben ik op 13 maart jarig en wilde ik mijn verjaardag uiteraard met mijn geliefde Nagasaki-familie vieren. Ook onze San-chan is midden maart jarig, namelijk de 11e, daarom besloten we onze verjaardagsfeesten keihard te fuseren op 12 maart. Locatie? Uiteraard onze favoriete izakaya genaamd Izakeya.

Rond tienen gingen we met een gigantische groep mensen richting Sumiyoshi om doldwaas feest te vieren. Van de partij waren ook twee Japanse voetbal vrienden van Martijn en Sander, en man-vrienden zijn uiteraard meer dan welkom. Eenmaal in de Izakeya werden we hartelijk ontvangen door onze vriendelijke vriend Hide.

Na wat geproost kwam het leuke gedeelte; cadeaus! Uiteraard eerst San-chan, want ik was technisch nog niet jarig. Wel awesome dingetjes gehad zoals; een kickass roze, met sakura-versierde Starbucks tumbler van Matthias, de meest relaxte teensokken van Sander en mijn nieuwe verslaving; een Mameshiba knuffel en boekje met schattige feitjes van Martijn en zijn schattige chick Maki.

Verder wat manga, wat voor kun je natuurlijk wel raden u_u .. leuke dingetjes gekregen!

Ik wil even uitwijden over Mame-shiba! 枝豆/Edamame zijn groene bonen die je uit de schil moet zuigen of knijpen, en omdat sommige mensen dit gevoel zo relaxt/orgastisch vinden zijn er replica bonen op de markt die je hoe vaak je maar wilt kan uitknijpen! Ook ik ben gevallen voor deze aandoenlijkheid..

Hij huilt denk ik van blijheid

Ook Hide was wederom erg gul; zowel ik als Sander kregen een fles wijn en lekkere gebakjes met kaarsjes. Ook werd het licht gedimd en werd er voor ons met volle borst gezongen door de aanwezigen. Superavond gehad!

Nu het tweede gedeelte van deze post.. Is men bekend met de term nampa/nanpa? Ik ben zo van mijn a propos vandaag dat ik het simpelweg niet kan laten om erover te bloggen. Een nampa is een gozer die random vrouwen op straat aanspreekt met de intentie om ze mee uiteindelijk mee te nemen naar een Lovehotel. Er is ook een gyaku-nan (een omgekeerde nampa, een vrouw) die schandalig willekeurige mannen aanspreekt.

Zo werd ik in mijn tocht naar de You Me Saito ruw verstoord door een random gast die mijn vier vragen stelde:"学生ですか？何歳ですか？どこに行くか？一緒に遊ぶか" Ben je een studente? Hoe oud ben je? Waar ga je heen? Zullen we samen spelen? (letterlijk vertaald dan, het betekent eigenlijk 'wanna hang out' of iets in die trant). Dat ik dit nog mee mocht maken in het vredige Nagasaki. Nou vond ik die gast meteen een treurtoeter en zei dat ik hellsno in zijn auto zou stappen. Toen ik hem had geloosd moest ik nog een half uur lachen. Wat een gast!

Geen woorden..

Winterpret

Op bezoek bij een heuse Japanse basisschool

Hisashiburi ~~~ !

Wats er in januari allemaal in Lena-land keburt? Een hoop, kan ik je vertellen! Vandaar dat ik deze blogpost aan vier events wil wijden. Ja, tanoshinde kure ~

Goed, omdat wij Nagasaki-gangers deel maken uit van het zogenaamde cross-cultural programma moesten wij op 21 januari een bezoekje brengen aan een Japanse basisschool. Hoewel ik kinderen niet zo heel goed kan uitstaan, vind ik Japanse kinderen toch zo onwerkelijk schattig! Wat mensen leuk aan Westerse koters met blauwe ogen, pluizig blond haar en rode appelwangen vinden snap ik nog steeds niet zo heel goed, maar wanneer ik zelf aan de kinderen ga wil ik zekers te weten zo'n schattig Japans kindje! Waarom dit soort gedachtegang me aan een zekere South Park aflevering genaamd "Gingers have no soul" doet denken weet ik niet..

Tonikaku, wij werden heel luxe met de bus bij de uni opgehaald en werden naar naar de andere kant van Nagasaki geëscorteerd. Het schooltje zelf was werkelijk pocket sized en wij werden al gauw begroet door misschien wel een vijfde van de school (20 kids). Nadat wij ons hadden voorgesteld kregen we ieder twee kapot schattige kinders voor de dag. Ik kreeg een jongetje van 9 genaamd Kenshin en een 10-jarig meisje genaamd Ayaka. Ze waren bange kuikens in het begin, maar grepen me al gauw beet en sleurden me mee naar het zogenaamde mochi-maak-proces. Mochi, hoewel het mij nog niet helemaal duidelijk is wat het precies is, is iets in de trant van samengeperste rijst zal ik maar zeggen? En het maken ervan is een heel proces, wij moesten de klus binnen twee uur klaren.

Met een gigantische houten moker rijst pletten. Ik kon er niks van..

De twee linker kinders zijn van mij (L) en andere twee van Mattie-Poo

Groene mochi

Op een gegeven moment maakten we groene mochi. Nou ja maken, eerder wikkelen in folie en dat vonden de kinderen geweldig. Ik vond het alles behalve geweldig, maar omdat mijn kinders steeds presteerden om vooraan de rij te staan en mij voor te laten was ik gedoemd om minstens een keer of acht zo'n ding in folie te wikkelen. En zoiets simpels en triviaals zou niet compleet zijn zonder iets Renarashii's (typische Lena situatie..). Daar stond ik dus, vooraan in de rij, babbelend met wat vrouwelijke docentes en de sfeer sloeg plotsklaps om toen er de volgende vragen aan mij werden gesteld: "Hoe oud lijk ik? Wie van ons ziet er het jongst uit?"

..

Door iets in de trant van: "Maar dames, jullie zien er allemaal zo super sexy uit" met mijn blik op oneindig te zeggen, dacht ik dat ik mezelf wel uit die benarde situatie had weten te redden. Qudowss voor deze gyaru ~~

Verder deden we wat Japanse spelletjes met de kids en lieten wij ze oldschool hinkelen, maar dit was niet genoeg omdat er nog gezongen moest worden. Zij zongen eerst hun schoollied a capella en er was een duidelijk niveau verschil tussen dat en onze 'Ik heb zo wa-wa-wa-waanzinnig gedroomd'-oorterreur. De vernedering was immens, maar gelukkig werden wij min of meer bedankt met zakjes vol origami van de kinders.

Wij zingen "Ik heb zo waanzinnig gedroomd" van Kinderen voor Kinderen

Kinders zingen hun schoollied voor ons

Nog ff met zn allen

Hoewel het een interessante dag was kreeg ik om een of andere reden zo'n immense migraine-aanval dat ik meteen voor pampus lag.

Verder, was mijn schattige Koreaanse vriendin Seulki jarig! Glynis en ik doen vaak dingen met d'r: zo gaan we vaak uit eten, chillen we in de 'bucks en wandelen we lekker. Maar op haar verjaardag wilde ze met ons een hapje eten in de Shinchi Chinatown van Nagasaki. Dat kwam goed uit, want de beruchte Lantern Festival was gaande. Het festival begint altijd met Chinees Nieuwjaar en heel Chinatown is daarom ook helemaal versierd met knalrode lampionnen en lekkere eetstalletjes. Dus, nadat ik de dag ervoor met mijn brakke hoofd op zoek was gegaan naar het perfecte cadeau was het me gelukt om een schattige knuffel en vriendenboekje op de kop te tikken. Gelukkig vertelde Seulki dat ze al zo'n boekje had willen kopen en sloeg ik dus geen flater.

Jeej met Seulki

Eenmaal in Chinatown bekeken we al het moois en staarden we voornamelijk naar een glazen stal vol real life varkenshoofden! Waar dit soort decoraties goed voor zijn weet ik niet zo heel goed, maar het was een waar spektakel. Verder is het ook leuk dat zowat heel Nagasaki naar de happening kwam en tussen al dat volk heb ik de mooiste Japanse mannen ooit gezien, maar natuurlijk waren die allemaal keihard getrouwd..

Hoteke-sama decoratie tijdens Lantern Festival
Oja, decoratie!

Schattige schaap!

Omdat het festival toch nog twee weken zou duren en Seulki terug moest naar de kaikan vanwege het feit dat haar Koreaanse vriendinnen voor dr zouden gaan zingen, besloten we richting huis te gaan. Gelukkig werden Glynis en ik ook uitgenodigd voor het feestje vol schattige taartjes en hapjes. Later kwamen ook Evelien en de enige drie mannen in een kamer vol vrouwen, aanzetten (Martijn, Rolf en Sander). Hoewel de jongens naar de taartjes loerden en niet echt met de meisjes hadden gebabbeld vond ik het een geslaagd feestje en was blij dat Seulki het zo naar d'r zin had.

De drukte hield niet op in januari, want er werd een gigantisch feest voor uitwisselingsstudenten georganiseerd. Takano-sensei (onze contactpersoon/hoofddocent hier..) bleef er maar op hameren dat wij moesten optreden, omdat alle andere landen dit ook zouden doen, maar niemand van ons had eigenlijk de behoefte om en masse te falen. Gelukkig kwamen Matthias, Pyke en Martijn met het briljante idee om te gaan zingen onder de begeleiding van Matthias' ukelele. De driekoppige band genaamd "Honing" beloofde plechtig om "Ik ben zo vrolijk" en "Over the rainbow" te performen.

Op de dag van het feest had ik eventjes met Sander getennist en kwam ik daarna even buren in 401 en zag tot mijn verbazing dat de jongens zich helemaal osshare hadden uitgedost (met colbert en al) en werd het al gauw mijn missie om er ook geniaal uit te zien die avond. Toevallig kreeg ik die dag een pakketje vanuit Nederland van mijn lieve mama met daarin het meest schattige jurkje ooit. Onder het motto "Nieuwe dingen trek je meteen aan" vertrok ik naar het feest. De rest besloot naar de locatie te lopen, maar ik had hakken aan en weigerde om door de regen te ploeteren. Gelukkig was Rolf net zo lui als ik, wat resulteerde in het feit dat wij keihard de tram namen.

Eenmaal aangekomen op de locatie (het was een freaking gala zaal in een Hotel) zag ik dat iedereen zich had uitgedost en voelde ik me meteen goed dat ik er ook kawaii uitzag. "Honing" was al eerder op de locatie om te repeteren en zo liepen we met zijn vijfjes de gigantische zaal binnen. Te zien waren allemaal tafels vol heerlijke, Aziatische, en het meest belangrijke.. gratis hapjesl! Daar moest van gegeten worden..! Het was gewoonweg geniaal, want aan de bar kon je ook wijntje van een wel heel leuke barman krijgen. Ik was gelukkig die avond.

Nadat de andere Nederlanders waren gearriveerd en het openingswoord werd gedaan werd iedereen vriendelijk verzocht om te gaan schranzen. In een zaal vol internationale studenten, lekkere hapjes en een geweldige sfeer bekeek ik rustig wat optredens, babbelde met mensen en wachtte vol spanning op "Honing"

De timing van het optreden was echter minder, omdat ik op dat moment druk in gesprek was met wel een hele leuke jongen. Van wat ik had gezien waren de jongens heel goed en hadden vooral veel fans onder de miniature Chineze meisjes. Jammer genoeg moesten wij om acht uur stipt de zaal verlaten. Wat een pret, zeg. Helemaal genki zag ik het niet zitten om naar huis te gaan en sleepte dus Maaike en Rolf mee naar de Starbucks in de Cocowalk.

Internationale feesten zijn best wel awesome! (Check het optreden van Honing! op Pyke's blog)

De dag daarop werd ik uitgenodigd voor een diner door wat dames van dansen. Het zou bij de Italiaan zijn en wel 5000 yen (40 euro, damnit) kosten. Maar goed, ik had al toegezegd voordat ik alle details wist, eigen schuld. Eenmaal gearriveerd heb ik me nog nooit zo awkward gevoeld, omdat ik omringd werd door 10 dames van rond de veertig. Ze waren allemaal goedgekleed en bombardeerden mij met vragen. Nog nooit in mijn leven had ik zo recht op gezeten, netjes gegeten en de desu/masu-form alsof mijn leven ervan afhing gebruikt. Wat erg goed was voor mijn ego was dat ik overladen werd met complimenten. Zo vonden de dames mij intelligent, mooi, volwassen en dapper dat ik alleen was gekomen. Ik vond dat ze gelijk hadden, maar ik was toch een partij zenuwachtig. Gelukkig werd mij een zeker gevoel van belonging geschonken, zodat ik me snel op mijn gemak zou voelen.

Daarna ging ik keihard naar Izakeya met Sander, Rolf en de Musketier om te acclimatiseren.


Zo eindigt de avond meestal in Izakeya

3 Girls 1 Matthias

Underneath the F-City sky

Ik begin mijn eerste blog van het jaar met een nogal frappante titel. Heeft het dezelfde connotatie als een zeker internetfilmpje? Misschien. Weet je wel zeker dat je dit wilt lezen? Zekers te weten, want afgelopen weekend ben ik met Maaike, Glynis en Matthias door Fukuoka wezen toeristen. Ik noem Fukuoka F-City. Waarom in godsnaam komt later wel, want het is cruciaal om Oud en Nieuw in Nagasaki te belichten!

Er werden verscheidene plannen gesmeden om Oud en Nieuw door te brengen; zo gaan Japanners meestal naar de jinja om te bidden en leek het sommigen van ons een idee om naar de Suwa Jinja (grootste Shinto-tempel in Nagasaki) te gaan, maar omdat wij geen Japanners zijn en uitgenodigd werden door de eigenaar van de Izakeya om tijdens de Countdown Party langs te komen, lobby'de ik keihard voor optie nummer twee. Ik ben verre van een cultuur barbaar, laat staan een Japanse-cultuur barbaar, maar ik had er weinig trek in om buiten kou te kleumen en te staan douwen in de tram. Besides, de Izakeya-eigenaar houdt van ons (nouja, voornamelijk Matthias) en wij houden nog zoveel van de Izakeya.

Matthias wordt besprongen door Martijn en de eigenaar van Izakeya

Michiel, Angel en een Koreaan met de nickname Fritsie kwamen langs in Nagasaki en dus besloten we om uiteindelijk met de hele bende een reservering in Izakeya te plaatsen. Een reservering onder de naam "Mattie-poo" zou ons geheid een geniale avond bezorgen. We gingen dus met een mannetje of 11 richting Izakeya, kregen een tafeltje in het midden van de zaak en werden meteen gezellig.

Van het vriendelijke personeel kregen we sterretjes, een of ander knalding en oudejaars soba. Soba is eigenlijk gewoon noedels, maar dan bruin en met extreem lange slierten. Japanners eten dit met Oud en Nieuw omdat lange slierten gelijk staan aan een lang leven. Nadat wij met z'n allen ook wat soba hadden geconsumeerd besloten we om deze geweldige tent nooit meer vergeten.

Toen de klok twaalf sloeg sprongen we op, staken we sterretjes aan, feliciteerden elkaar en begonnen random Japanners op ons af te stappen. Het was een superavond, want ook het personeel ging los. Zo werd iedere ober opgeroepen om te gaan iki, m.a.w een fles in 1x naar binnen te gieten. Negen van de tien keer lukte het de arme jongetjes niet en volgens mij werden ze al helemaal vernederd toen Matthias een Screwdriver-pitcher achterover sloeg.

Wij bij Izakeya

Over vernedering gesproken, velen drankjes later trok de eigenaar me bij mijn handje mee naar de keuken vol mannelijk personeel. Hoewel ik tegenstribbelde en riep dat de situatie te hazukashii voor woorden was, vroeg hij wie ik wel zag zitten. Hoewel ik de harten van velen mannen moest breken toen hij naar ze wees en ik "Nee" zei, keek ik richting een redelijk aantrekkelijke jongeman. Little did I know, dat de eigenaar hem riep en er op stond dat die gozer met mij ging babbelen. Om of andere reden praatte hij Engels tegen me, terwijl ik toch echt wel in staan was om een normaal Japans gesprek te voeren. Hoe dan ook, de hele situatie was faal en al helemaal toen een of andere smerige gozer een half uur lang me ging vertellen hoe geweldig Nederland wel niet was.

Wat dacht ik wel niet...

Het Nieuwe Jaar is dus met allerlei soorten vernederingen begonnen.. hoe dan ook, wij waren wederom de laatste klanten en toen wij buiten stonden te hangen was de eigenaar zo vriendelijk om samen met ons een fles champagne open te trekken. De avond was super geslaagd en ik had het voor geen goud willen missen.

Complete bende

Sander zei dat we de volgende middag met Michiel, Angel en Fritsie zouden gaan lunchen, omdat zij terug zouden keren en ik had zoiets van ;_; maar was toch gegaan. 1 januari was de meest onproductieve dag ooit.

Het gaf niet, want voor ik het wist zat ik samen met Matthias, Glynis en Maaike in de bus richting Fukuoka! Fukuoka a.k.a F-City. Het zit namelijk zo, ik lees de Excel Saga manga en dat is een parodie op de Japanse maatschappij en speelt zich af in Fukuoka, dus ook een parodie op Fukuoka. Ok, dit soort informatie is niet zo heel spannend, maar vooruit. We besloten om met de bus te gaan en er te gaan overnachten. Ik boekte een cheapass hostel op een hele mislukte locatie, 40 minuten lopen naar het centrum, tekende een mislukte kaart en we waren minstens een uur kwijt aan het zoeken van die hostel.

We gaven de zoektocht op, pakten een taxi, dumpten onze shizzle in het hosteltje en gingen richting stad. We kochten een all-day metro kaart voor 600 yen en gingen richting een futuristisch winkelcentrum genaamd Canal City. Het heet Canal City omdat het winkelcentrum daadwerkelijk aan een kanaal ligt en er een kanaal dwars doorheen loopt. Ook de architectuur is apart, vanwege de vele verdiepingen, kronkels en aparte gangen. Wij, drie vrouwen, wilden shoppen en sleepten Matthias mee. Hoewel ik me soms zorgen maakte om het feit of hij het wel vol zou houden met ons, zag ik datie soms muziek zat te luisteren of woest op zoek was naar Stitch-dingetjes. Maar toen viel mijn mond open, want ik stond voor een Shonen Jump-winkel. De uitgever van Dragonball, Bleach, Naruto etc.

Nou boeit Bleach en dat soort gein mij geen zak, maar Dragonball daarin tegen.. Zo moest ik een Capsule Corp. t-shirt kopen. Ik voelde me wel vreemd, want ik stond daar zodat als enige meisje in een winkel vol actieve Japanse jongetjes die net zo woest in al het merchandise graaiden als vrouwen tijdens een uitverkoop. Eenmaal uit de oorlogszone was ik achterlijk blij.

Kanaal in Fukuoka

Canal City, buitenkant
Canal City, binnenkant

Ondertussen had Maaike met een Koreaanse afgesproken die in het Ryuugakusei center had gewerkt. Zij liep met ons mee door de winkelcentra en we hadden ook samen gegeten. Wij kwamen met onze bus aan in Hakata-station, maar wilden eigenlijk vanaf Tenjin terug, omdat dat zoveel awesomer was, dus zou zij onze buskaartjes gaan veranderen. Terwijl zij dit zou gaan doen, zou ze dr man op het station treffen. Ondertussen, zag ik in mijn ooghoek de mooiste man die ik ooit had gezien. Ik gaapte hem aan, probeerde geen vulgaire gebaren te maken en gooide mijn gedachtes meteen in de groep. Vervolgens gebeurde er iets verschrikkelijks, hij kwam dichterbij. Ik voelde me kapot sexy op het moment en hoopte dat hij met ons een praatje zou komen maken, maar dit is Japan en Japanse mannen doen zoiets bijna niet. Het was te mooi om waar te zijn toen hij zich voorstelde als de man van..

Als mijn blog een anime zou zijn, zou er nu keihard op een gong worden geslagen en zou ik dramatisch omvallen..

Terwijl ik me realiseerde dat dit het echte leven was, keek ik naar de grond en voelde me een volslagen idioot. Het erge was dat er getuigen bij waren.

Nadat we afscheid hadden genomen van Kim-san en haar dropdead gorgeous go-shujin (echtgenoot) keerden we terug naar het hostel, omdat we nog niet hadden ingecheckt. Jammer genoeg was er een avondklonk om 1 uur 's nachts waardoor wij genoodzaakt waren om snel te handelen. We wilden heel graag naar een Jazz-café of foto's maken voor een tent genaamd "Dark Room", maar deze plannen gingen jammer genoeg niet door, omdat we het niet zouden redden qua tijd en omdat we niet wisten waar al die tentjes zaten. We maakten een wandeling door de stad, maakten wat foto's en bezochten een tempel om al na twee uurtjes terug te moeten keren naar onze hostel.

Nachtelijke kleuren van F-City

Canal City

In het hostel ging het fout. Zo liet ik mijn ondergoed ergens in de gang slingeren en liet Matthias zijn sokken ergens op de trap liggen. We hebben er een zooitje van gemaakt..

Omdat we al om 10 uur 's ochtends uitgecheckt moesten zijn, besloten we om 10 te vertrekken. Nadat we ontbeten hadden bij een Frans tentje waren Maaike en ik op een missie om Matthias osshare (fasionable) te maken, want alle Japanse mannen zijn osshare! Daarom houd ik zo van ze.. maar genoeg over mijn sekistische trekjes. We gingen verder winkelen in Tenjin en waren op een gegeven moment in de 109 mannen-afdeling beland. 109 (juu-maru-kyuu is een berucht winkelcentrum in Shibuya, google eens) viel niet in de smaak bij onze Boeddha, dus besloten we rond te kijken in een hebbe-dingetjes winkel. Zo moest Matthias weer een Fukuoka-Stitch kopen en heb ik eindelijk een pokerset gekocht!

Nadat we het winkelen een beetje beu waren besloten we een groot park in Fukuoka te bekijken. Centraal in het park ligt een gigantisch meer en via een brug kan je naar de overkant lopen. Na wat lunch wandelden we verder en bekeken we de restanten van een kasteel. Opvallend aan Fukuoka zijn de tientallen zwervershuisjes in het park. Blauwe vuilniszakken fungeren als dak en compleet ingerichte huisjes vormden een thuis voor de zwervers. Verrassend is dat niemand zich erover verbaasd en dat alles wat ik had gelezen over de Japanse maatschappij klopt. Zwervers zijn voornamelijk mensen die ontslagen zijn en zich schamen om hulp te vragen of terug naar huis te keren. Hoe de Japanse sociale voorzieningen zijn, daar heb ik geen flauw idee van.

Brug, meer, paviljoentje

Ore-tachi en F-City

Ons uitstapje zorgde voor de nodige plaatjes.

Na wat kilometers te hebben afgelegd gingen we terug naar Canal City om daar wat rond te hangen. Vervolgens keerden we terug naar Hakata om Pyke en Evelien te ontmoeten. We hadden samen gegeten in Tenjin en namen al gauw afscheid, omdat zij trein en wij buskaartjes hadden. En onze bus ging anderhalf uur later, dus gingen we langzamerhand terug. Zo is het weekendje F-City heel snel voorbijgegaan.

Impressies F-City? Het beviel me wel, maar een zekere vibe die overduidelijk aanwezig is in een Kyoto of Tokyo ontbrak. Jammer, dat wel. Ach ja, er is gelegenheid zat om naar Fukuoka terug te keren.

Shinnen akemashite omedetou, btw.