Terugblik op Repatriëring 2

Niet mijn foto. Klik op de link voor andere mooie pics.

"De zielen keren langzaam terug naar de plek van oorsprong,
ik jammer genoeg ook.."

Ioujima

Mijn derde keer op een Japanse strand zou ik doorbrengen op Ioujima: een schiereiland tien minuten van Nagasaki vandaan. Het was de bedoeling dat we daar in de middag zouden gaan barbecueën, vervolgens zouden gaan zwemmen en dan lekker de sentou in. Het initiatief kwam van de tutor-meisjes Rika, Airi en Kana, onder het mom van 'de Nederlanders gaan binnenkort naar huis, dus we moeten nog even gezamenlijk iets leuks doen'.

Leuk was het zeker, zo gingen ik, Rolf, Jurre, Maaike, Pyke en Evelien op een zondagmiddag richting Yume Saito om de drie chicks te ontmoeten. Eenmaal daar kochten we zogenaamde 'pakket tickets' waar de ferrytocht, bbq en sentou bij zaten inbegrepen. Uit het hoofd was dit rond de 3000 yen (+-25€). Het was freakin' heet die dag, de ferry was een partij aan het wiebelen-wiebelen, maar ik beleefde enigszins wat nautische gevoelens. We zaten weliswaar binnen i.p.v op het dek, maar ach..

Ioujima is een of andere recreatie-eiland, dat zag ik wel aan de hand van talloze bungalows, waar je blijkbaar kon bbq'en op een betegelde, afgesloten tuin. In de hitte slenterden we naar onze bungalow, terwijl er genoeg pendelbussen reden. Nouja, je kan er natuurlijk altijd voor kiezen om met 30+-graden en met een relatief zware rugzak wat kilometers lopen.. de Japanse dames hadden allemaal een 日傘　（ひがさ, higasa）.. letterlijk een zonneplu. Een parasol die bescherming biedt van de UV-straling op de tere, bleke gezichtjes, armpjes en beentjes. Geen decolleté though, nooit dat..

Na een tijdje lopen kwamen we aan bij bestemming X en werden we begeleid naar een houten picknicktafel (gelukkig enigszins overdekt), een bbq-plaat en een rijst- en waterbuffet. Twee mensen kregen grillgereedschap in de handjes gedouwd. Ik natuurlijk niet, want stel je voor.. Zo verdwenen talloze stukjes rauw vlees, vis, schelpdieren en groenten op de plaat en nog sneller in onze hongerige maagjes.

Aan het einde van al dit genomnomnom, moesten we nog een stukje naar het strand lopen. Het was een redelijk eind, en het uitzicht van de zee omgeven door betonnen muren en een klein strandje voldeed niet bepaald aan mijn strandstandaard, want ik woon in aan de zee en na mijn Okinawa-reis zou ik niet snel meer onder de indruk raken. Goed, een paar meter van de zee vandaan stond een of andere overdekte chillruimte, waar je drankjes, schaafijs en andere versnaperingen kon regelen. Ook waren er talloze douchecabines, wc-hokjes etc.

Terwijl wat Nederlanders zich aan het omkleden waren, was ik druk in gesprek met Rika.. over het feit of ik daadwerkelijk dadelijk in bikini het water in zou gaan. Nouja, op zich heb ik er geen problemen mee dat wat Japanse pubers mijn voluptueuze 'naisubodi' zouden aanschouwen, maar Rika dacht er anders over. Ze nam expres geen bikini mee en zat in duidelijk over haar 1,50m en 40 kilo (?) .. Waarom is het Japanse schoonheidsideaal zo messed up? Uitgemergelde lichaampjes, kromme pootjes, spierwitte gezichtjes.. geen wonder dat de Japanse man mij niet eens aan durft te kijken..

Zo vergat ik al gauw waar ik me druk om maakte en rende ik het hemelse water in. Het was simpelweg goddelijk! En de mensen die niet gingen zwemmen hebben echt wel wat gemist!

Een impressie van Oujima beach

Nadat twee Japanse studenten naar mij toe zwommen om een babbeltje te maken en ze al te graag hun Engels wilden oefenen, hield ik het voor gezien. Ik klauterde uit het water en maakte een korte strandwandeling met Rika. Toen ik een lange, blonde man door de menigte zag lopen was ik verbaasd. Het was namelijk Milan, die bij de jongens langskwam uit Fukuoka. Hij nam blijkbaar een boot later om nog even met ons te spelen op het strand.

Al snel sloeg het weer om! Als een of andere schizofreen.. het begon te miezeren en de lucht werd grijs. Teken om terug te trekken en eventueel in de onsen te gaan. Verrassend genoeg wilde niemand - behalve de Musketier - nog de hete bron in. Ik wilde uiteraard wel, maar als er geen andere dames mee zouden gaan, val ik in slaap van verveling.. Verdomme nog aan toe. Peer pressure.. zo keerde iedereen terug naar Nagasaki en splitste de groep zich weer eens in tweeën.

Ik, Rolf, Kana en Milan gingen even bibinbap scoren bij de Amyu Plaza. Dat is een pittige, Koreaanse rijstschotel. Men serveert dit in een hete, stenen kom. Als je de rijst tegen de wanden aandrukt, wordt het lekker krokant. Nom.

Vegetarische nachtmerrie

Met drie van onze studenten. Genietend.. van al het lekkers.. jeej..

Martijn en ik zijn de liefste docenten die je ooit zult hebben. Reden genoeg om voor prof. Aikawa (een beruchte onderzoeker of dokter aan de Universiteit van Nagasaki en fan van de Nederlandse taal..) om ons en zijn jongere klasgenoten uit te nodigen voor een afscheidsdiner.

Krullenbol heeft de boel natuurlijk verpest met zijn vegetarische rariteiten en zo belandden we in een all-vegetarian restaurant waar alles op tofu-basis is. Goed ja, ik heb geleerd om tofu te eten in Japan. Eerst walgde ik van het trillende, witte goedje. In dit restaurant kan je ook overdrijven.. alles, maar dat ook alles schreeuwde organische walhalla. Sojamelk, somen (koude noedels, geserveerd op ijs), bonen, vage, vage dingen. Ik moest mijn verstand op nul zetten en alles door mijn strot duwen, omdat het dat onbeleefd wordt. Het was een vegetarische nachtmerrie.

Het erge was ook nog eens dat ik het slechts met shouchuu kon wegspoelen, ofja 'koude sake' voor Nederlandse begrippen..

En laten we nu eens een misverstand uit de wereld helpen, Nederlandse vreetschuren (ik noem geen namen, oh jawel.. ShabuShabu, Sumo, MoshiMoshi) en ' hippe' Nederlanders.. Sake 酒、お酒 (de eerbiedwaardige alcohol, zeggen de vrouwtjes) betekent letterlijk alcohol, dus een overkoepelde term voor alle versnaperingen voorzien van percentages.. Dat hete spul in dat kleine kannetje, die je hip drinkt, heet atsukan 熱燗 (opgewarmde alcohol) .. en die flessen koude spul die je tegenwoordig bij iedere visboer kan kopen is vieze shouchuu 焼酎 (een Japanse equivalent van wodka) .. ik verloochen mijn roots misschien, maar wodka is walgelijk. Goed, probeer niet hip te doen met 'sake' .. het is irritant! Wellicht heb je geen keuze, omdat de Chinezen die bij de Japanse all-you-can-eat vreetschuren dan niet snappen wat je bedoelt!

Ok, bij deze mijn elitaire betoog.. het diner met Aikawa en co. was niet te hakken, maar ik zei dat ik het verrukkelijk vond.

Na de nachtmerrie nam hij mij en Martijn mee naar een kroeg. Twee andere studenten kwamen later aan en het was de bedoeling dat we alles wat we maar wilden gingen bestellen! Zo ontstond er al gauw een schisma aan tafel waarin de Japanse heren business talk voerden en ik en Martijn vele glazen drank soldaat maakten..

We bedankten Aikawa uiteraard netjes aan het einde van de avond en besloten om vanaf ongeveer het Vredespark naar huis te lopen - totdat we uitgenodigd werden om naar de club te gaan. Jon de Koreaan, een kennis van Martijn, zou met ons bij de Cocowalk afspreken om vervolgens naar Hama no Machi te gaan. Tot die tijd verzopen wij in de regen - omdat we te gierig waren voor een taxi - en hielden we ons schuil in het damestoilet van de Cocowalk. Toen ik Martijn raptor-verzoeken deed, werd hij immens luidruchtig en kwam de beveiligingsambte ons wegjagen..

Gelukkig was Jon al aangekomen en konden we gratis party'en in een obscure 'club' . Het opvallende aan Jon was dat hij een SNES-controller uit zijn gulp had hangen.

I button bashed :')

Wat ik weer niet waardeerde was dat de twee mannen mij achterlieten bij de bar. Twee afstotelijke Amerikanen begonnen tegen me te praten. "Oh my gawd, those Japanese, right?" "Like totallay.." Ugh.. gelukkig kwam het tweekoppige duo me gauw halen waarna we nog ff de beest uithingen op de dansvloer. Martijn had het wel naar zijn zin - ik zag het heus wel!

Obon お盆

Witgekleed mannelijk schoon in de straten van 'saki

Ik had het genoegen om het eeuwenoude Obon-festival mee te maken. Tijdens dit luidruchtige schouwspel vol klappers en oorverdovend geratel besloot ik om samen met Glynis en Jurr na een uitgebreide varksessie (lees: all you can eat) de omgeving rond Youme Saito te verkennen. Het straatbeeld was gehuld vol mannen in witte jinbei die een mikoshi (draagbare Shinto-schrijn) op hun mannelijke schouders door de straten sjouwden. Het dragen van de mikoshi en het produceren van immens kabaal zorgt ervoor dat boze geesten de zielen van de voorouders met rust laten.

Drukte voor Youme Saito

'Voorouders' is het sleutelwoord van dit festival, omdat volgens boeddhistische traditie hun geesten eens per jaar naar de oorsprong terugkeren. Deze zielen worden vereerd door het terugkeren van de levenden naar hun familiegraven. Deze worden grondig schoongemaakt en voorzien van offers, meestal etenswaren of sigaretten, of gewoon voorwerpen waar de voorouders dol op waren.

Obon kabaal in Nagasaki. Je hoort voornamelijk klappertjes.

Het festival eindigt met het laten varen van papieren lantaarntjes. Het wegdrijven van de kust staat symbool voor het terugkeren van de voorouders naar de wereld van de doden.

Zo voelde ik me ook. Mijn tijd in Nagasaki kwam langzamerhand ten einde en zo moest mijn ziel binnenkort ook oceanen oversteken..

Festival Fever

In yukata tijdens 港祭り　(minato-matsuri; haven-festival)

Voordat ik vol zelfvertrouwen mijn tweede solo-trip had naar Hiroshima had gemaakt, werd er even gebeest in Nagasaki! De zogenaamde 港祭り (minato matsuri, haven-festival) werd namelijk in onze eigen geliefde stadje gehouden. Ook zou mijn droom een werkelijkheid worden, omdat er tijdens zo'n festival veel mensen in yukata (lichte zomerkimono voor vrouwen) en jinbei (mannelijk equivalent) te vinden zijn en ik dan een excuus had om ook zo over straat te lopen. Verder houd ik natuurlijk van aandacht..

Hoewel ik redelijk nerveus was omdat ik een obi-perfectionist ben, lukte het knopen dit keer verrassend snel. Echter, het weer was problematisch en er werden immense klodders water voorspeld waardoor het vuurwerk waarschijnlijk niet door zou gaan. Hoe dan ook, omdat dit een van de weinige keren was dat wij als buitenlanders in Japanse klederdracht over straat mochten slenteren besloten we, ongeacht het weer, gewoon te gaan.

Ook Rolf en Pyke deden mee aan de verkleedpartij en terwijl zij in de pyama-achtige jinbei (meer een relaxt-yukata met broek) met zowel traditionele geta (houten klompen/slippers) als All Stars, veel sneller vooruit gingen dan ik met mijn beperkte mobiliteit, vroeg ik aan Matthias waarom hij ook geen jinbei had gekocht. Terwijl hij me een evil eye gaf (een nieuw ding tussen ons) en schertsend vertelde dat "sommige mensen hun reis naar huis moeten betalen" zei, gaf ik hem een por en vertelde dat deze vete beslist verder in de 'Keya uitgevochten zal worden. Achteraf had hij spijt dat hij ook niet verkleed ging.

Ongelooflijke engerds in de tram van Nagasaki

Hoewel wij, buitenlanders, sowieso vaak genoeg op straat worden aangegapen was het dit keer erger dan voorheen. Mensen moesten immens moeite doen om hun kaken niet te laten zakken bij het aanzicht van drie gaijin in Japanse zomer-klederdracht.

Aangekomen bij de haven moesten we vanwege de regen schuilen in de Starbucks van winkelcentrum Yume Saito. Na drie uur te hebben gewacht en een hapje te hebben gegeten hield de regen eindelijk op en maakten we even een rondje door het havenparkje. Het vuurwerk werd beslist afgelast, waardoor wij teleurgesteld naar huis moesten. Plotseling had iemand van ons het briljante idee om zo verkleed naar de 'Keya te gaan..

Keihard naar de 'keya

Festival-gangers

Gezellig een hapje eten!

Op dag twee van het festival scheen de zon, dus besloot ik mijn andere yukata aan te trekken en nog een keer naar de haven te gaan. Van de partij was een grote groep die zich voor het winkelcentrum Yume Saito had verzameld. Met zijn allen gingen we kraampjes af om traditioneel festival-voedsel zoals okonomiyaki en schaafijs te proeven en om vervolgens van het vuurwerk te genieten. Japanse festivals zijn zowel sfeervol als vrolijk waardoor ik me erg pretty in mijn witte yukata voelde. Jammer genoeg hadden we de volgende ochtend onze eindpresentaties waardoor we relatief vroeg terug moesten, maar deze prachtervaring zal ik in ieder geval nooit meer vergeten.

Let vooral niet op mijn spookachtige blik

Vervolgens, presentaties.. niet blogwaardig. Eindborrel? Te wild.

Na dit stuk censuur herinner ik me dat ik de volgende dag mijn Koreaanse vriendinnetje Seulki samen met Glynis had uitgezwaaid. Ik offerde me vrijwillig op om een van haar loodzware koffers naar de bushalte te slepen (half uur lopen, pure ellende op aarde, kater) terwijl Glynis allang van plan was om de andere koffer mee te zeulen. Na het emotionele afscheid begon het ook nog eens clichématig te regenen, met gevolg dat wij met een extra naar, melancholisch gevoel naar huis liepen. Afscheid is pijnlijk.. zo was mijn afscheidsdiner van dansen, ongeacht het feit dat het gezellig was, ook niet het fijnste moment van mijn leven.

Je krijgt nog te goed; een wild Hiroshima-verslag, een spartaanse overnachting op eiland Nokonoshima, shopping spree in Fukuoka, de opening van de zaak van mijn lievelings 'keya-kerel en een dagje strand op Ioujima!

Salut! Ik Zie Izakeya!

Omringd door Russische matrozen tijdens het Boten-festival ~

Gobusata itashimashita ~ (Ik ben lui geweest en heb niks van me laten horen. Mijn nederige excuses..)

Gister kreeg ik bijna een beroerte omdat een beest van monsterlijke, gigantische proporties mijn kamertje binnen was gedrongen. Verlamd van angst, maar toch net zo hysterisch als een boze Zuid-Amerikaanse vrouw kreeg ik het voor elkaar om heel de dormitory bij elkaar te gillen. Nadat ik het gedrocht met een opgerolde kanji-schrift een mislukte hengst had gegeven belandde hij op mijn bed en mijn schattige Mameshiba-kussentje. Toen ik deze verschrikking de deur uit had geknikkerd duurde mijn hysteria voort. Overweldigd door stuiptrekkingen verdween mijn writer's block als sneeuw voor de zon.

Vandaar..

Maar, het is uiteraard mijn bedoeling niet om mijn trouwe lezers te vervelen met typische Lena situaties.. (of eigenlijk ergens weer wel..) maar op de hoogte te houden van allerlei Japan-akkefietjes. Brace yourself, want deze post gaat over onze vriendelijkste vriend Hide en hoe ik Russische matrozen man-handle!

Het is natuurlijk alom bekend dat wij vaste klant zijn bij de Izakaya genaamd Izakeya, maar wat niet zo bekend is dat wij de harten van wat medewerkers voor ons wisten te winnen! Ik, persoonlijk, ben nog steeds op een missie om een bepaald hart voor me te winnen, maar laten we dit in het midden laten.

De eerste associatie met de Izakeya is natuurlijk Hide. Als je een brainstorm-spin op een bord zou kalken, zou zijn naam het eerste lijntje krijgen. Die vrolijke hoofdbarman toch. Niet de meest woest aantrekkelijke vent, maar echt wel een vriendelijke gast. Omdat hij meestal niet op maandagen werkt besloten we eens op een blauwe maandag (hey!) een hapje te gaan eten met hem. Zo nam hij ons mee naar een andere izakaya, waar schijnbaar vrienden van hem werkten. Van de partij waren, ik en alle jongens minus Martijn.

We wisten niet goed wat we moesten bestellen dus lieten Hide zijn favoriete Japanse hapjes kiezen. Little did we know dat hij aan een stuk door zat te bestellen en we achteraf een rekening van 35€ pp voorgeschoteld kregen. (Voor Japanse voedsel-begrippen is dat een shitload of cash!)

Goed, het was echt reuze gezellig en Hide prees het feit dat wij altijd vriendelijk en beleefd tegen het personeel zijn. Ook vond hij het geniaal dat we de namen van de staff members kenden en het oprecht leuk vonden om met ze te babbelen. Het is echt zo.. de Izakeya is magisch. De mensen zijn er zo geweldig en ik voel alsof er iets aan mijn week ontbreekt wanneer ik niet ben geweest.

Na een gezellige babbel verslikte ik me bijna in mijn ライムサワーomdat de rekening plotsklaps tevoorschijn kwam. Hoe dan ook.. de mannen waren nog steeds hongerig, dus werd er besloten om na talloze beesten te hebben verslonden nog okonomiyaki te gaan eten. Dit keer gingen we naar een tentje waar andere vrienden van Hide werken.

Onze kleine Japanse vriend werd erg energiek na die talloze alcoholische versnaperingen en begon ons prachtige beloftes te maken. Zo gaan we nog: bij hem thuis eten, komt hij langs bij ons thuis met een enorme krat bier, gaan we tegen de Izakeya-staff bowlen en gaan we 's zomers naar het strand.

Hier heb ik wel tamelijk zin in. Laten we het hopen dat al die wilde plannen doorgaan!

Nadat Hide ervandoor ging met de taxi zijn wij nog purikura wezen maken en werd ik mijn lurven gekregen door een of andere vreemde mevrouw die maar bleef herhalen dat ze me erg leuk vond. Leuker was dat ze Sander een flinke spank had gegeven!

Strike a pose!

Een week later was Hide jarig en omdat hij gewoon op zijn eigen verjaardag moest werken besloten we uiteraard een bezoekje aan de 'keya te brengen, maar de dag ervoor werd er zowel door Matthias als Pyke aangekondigd dat ze cadeaus hadden gekocht. Na een lichte paniekaanval bij de simpele gedachte dat ik het echt niet kon maken om met lege handen aan te komen bundelde ik mijn krachten met Martijn samen. Toevallig hadden we die dag met een grote groep een etentje waarna we gezamenlijk naar huis liepen. Op dat moment brainstormde ik flink over wat ik Hide eens zou schenken en Martijn bleef maar herhalen dat hij van honkbal hield. Ik maakte gauw de link naar een honkbalpet en zo besloten we een half uur voor sluitingstijd van het winkelcentrum Cocowalk iets te kopen.

De meeste petjes waren afzichtelijk, of eigenlijk.. spuuglelijk. Zo waren er knalroze petjes voor mannen, petjes met jinglish (willekeurige Engelse woorden die niet in de context passen en vrijwel nergens op slaan..) en petjes met een teared look. We waren het met elkaar eens dat alles niet om aan te zien was, maar dat we toch voor de minst lelijke zouden gaan. Een minuut voor sluitingstijd rekenden we een grijs/zwarte teared-look pet af en lachten keihard (terwijl het echt niet grappig was!).

Op de dag van de verjaardag mailde ik Martijn gauw dat hij de afzichtelijke pet niet moest vergeten en marcheerden we en masse naar de Izakeya.

Hoewel er altijd ruimte voor ons word gemaakt, omdat wij de allerspeciaalste klanten zijn, was de hele hoofdzaal dit keer bezet door een of andere trouwreceptie. Lichtelijk teleurgesteld en ingesteld op het feit dat we eventueel weggestuurd konden worden, werden we naar een obscure privékamer, dat zich achter de hoofdbar bevond, geleid. De zaal oogde als een kantoor met zijn plavuizen vloer en wit/grijze kleurengamma. Met mijn kenmerkende eyebrow raise accepteerde ik de situatie en vond dat we er maar mee moesten leven.

Het positieve aan de hele situatie was het feit dat Hide zo onder zijn werktijd gewoon met ons kon borrelen. Zo zou hij dan fatsoenlijk zijn verjaardag kunnen vieren.

Gekke, jarige jongen

De afzichtelijke pet werd meteen op zijn hoofd gezet en hij leek er blij mee te zijn. Misschien is de nieuwe pet gewoon beter dan zijn oude afgerachte? Hoe dan ook, je kan natuurlijk niet compleet nuchter op je eigen verjaardag blijven, dus konden we het niet laten om hem een hele pitcher cassis soda (cassis likeur met soda) achter zijn kiezen te laten gooien. Nou lukte dit niet in een keer en moest hij daarna gelijk naar de wc racen, maar voor ons was het uiterst amusant.

In de hoek van het zaaltje stond een klein barretje en Hide vroeg of ik zin had om mijn favoriete cocktail te maken. De ingrediënten van een zogenaamde Peach ginger zijn perzikenlikeur en ginger (van ginger ale). Een kind kan de was doen? Toch, slaagde ik erin om er een compleet zooitje van te maken door bijvoorbeeld de dosis half/half te doen i.p.v 1/6-5/6 en ijsklontjes te laten flikkeren. Nadat ik me als ware barrista had getoond mochten zowel Matthias en Pyke ook een cocktailtje maken. Al deze horeca-rampen staan op film..

Knalavondje!

Nadat de avond ten einde kwam verzamelden alle Izakeya-werknemers zich in ons kleine zaaltje en proostten ze op de jarige. Nadat wij in het Nederlands voor hem hadden gezongen en de Japanners een beetje proestten dronken we nog een biertje met zijn allen.

Met zijn allen

Na werktijd gaan alle staffmembers met zijn allen eten in de hoofdzaal. Rond die tijd hadden we onszelf een soort van uitgenodigd en dronken we nog een cocktailtje mee. Het was al rond 4-en en papa Hide zou morgen met zijn kinders naar de nieuwe Shin-chan film gaan, maar die zou het morgen flink voelen!

De dag daarop zijn ik, Pyke en Matthias weer met hem uit eten geweest en het bleek dat de film niet door was gegaan omdat zijn kinders verkouden waren. Die ontsprong de dans..

Is Hide niet de meest gezellige 39-jarige kerel ooit?

Maar, er zijn ook andere dingen in Nagasaki, behalve rondhangen met man-kinderen, gebeurd. Het was 帆船祭り (hansen-matsuri, oftewel het Boten-festival) waarbij boten uit verschillende landen aanmeren in de haven van Nagasaki. Tijdens dit vierdaagse festival werd er ook jammergenoeg regen voorspeld, en het zou slechts donderdag mooi weer zijn.. dus besloten ik, Glynis, Rolf en Sander keihard naar de haven te fietsen om de boel eens flink te onderzoeken.

From Russia with Love

Eenmaal aangekomen was het eerste wat mij opviel de gigantische groepen matrozen. Little did I know.. het waren Russische matrozen. Ik giechelde een beetje toen ze ons passeerden, riep: "Hey Russen!" (in het Russisch) en saluteerde ze. De minderjarige mannen keken om, grijnsden ook een beetje en liepen verder. Toen ik ze later weer tegenkwam kwamen ze een babbeltje met me maken en wilden ook wat kiekjes schieten. Het grappige was dat ik ze vanaf de verte vloekend en scheldend hoorde aankomen en toen ze eenmaal voor me stonden ze ineens heel beleefd U tegen me zeiden.

Soort van solidariteit..

Na dit kleine beetje nationalisme had ik zelf ook een missie; namelijk wat voedsel scoren. Dit lukte aardig, want Glynis en ik besloten om wat gebakken inktvis op een stokje te kopen. Niet lettend op de walgende blikken van Rolf en Sander smaakte het best goddelijk.

Inktvis op een stokje!

Het festival viel qua grootte ietwat tegen, maar ik verwachtte dan ook zoiets als O-kunchi. Niets aan te doen, dan maar in de Starbucks hangen.

Starbucks, geliefde Starbucks

De volgende dag stond vuurwerk op het programma, dus besloten we met een grote groep te gaan eten om vervolgens het spectakel te gaan bewonderen. Tja, ik ben het vuurwerk in Scheveningen gewend, dus ik vond het niet zo heel bijzonder, maar desalniettemin.. het was vuurwerk in Japan!

Het regende ook nog eens best flink, maar dat weerhield mij en Matthias niet om daarna nog even langs de 'keya te gaan..

Met Inoue "Het Ventje" en Hide

Een dag later besloten ik, Matthias, zijn vriend Tycho en Maaike om Inasayama te trotseren, want Tycho wilde er heen en ik was ook nog niet geweest. Japan heeft drie panoramische uitkijkpunten, en Inasayama is daar een van. Aan de top wordt je beloond met een zogenaamde million dollar view.. en 's nachts zou het helemaal magic zijn.

Na wat gegeten te hebben bij Amyu-plaza zijn we met de kabelbaan omhoog gegaan. Onze timing was subliem, want toen we er om precies 20:50 aankwamen werd er beneden vuurwerk afgevuurd!

Aanschouw!

Na dit schouwspel kon ik met volle moed aan een nieuwe schoolweek beginnen, want een beetje studeren moet ook gebeuren.. soort van.

Ook was mijn bijbaan begonnen waarbij ik samen met Martijn Nederlandse les geef aan Japanners. Wij, tweeën, als docenten.. klinkt als een ware catastrofe, maar we waren harstikke goed in staat om les geven. Ik bezit daadwerkelijk pedagogische kwaliteiten (al zeg ik het zelf) en vind het eigenlijk best wel leuk!

Ten slotte, het was laatst Golden Week in Japan. Zo gaat iedere Japanner reizen, vandaar dat ik geen reservering in Hiroshima kon maken.. ik ben dan ook een last-minute iemand.. balen, maar goed.. ik plan om stiekem een weekendje weg te glippen voordat het regenseizoen in Japan begint.

Winterpret

Op bezoek bij een heuse Japanse basisschool

Hisashiburi ~~~ !

Wats er in januari allemaal in Lena-land keburt? Een hoop, kan ik je vertellen! Vandaar dat ik deze blogpost aan vier events wil wijden. Ja, tanoshinde kure ~

Goed, omdat wij Nagasaki-gangers deel maken uit van het zogenaamde cross-cultural programma moesten wij op 21 januari een bezoekje brengen aan een Japanse basisschool. Hoewel ik kinderen niet zo heel goed kan uitstaan, vind ik Japanse kinderen toch zo onwerkelijk schattig! Wat mensen leuk aan Westerse koters met blauwe ogen, pluizig blond haar en rode appelwangen vinden snap ik nog steeds niet zo heel goed, maar wanneer ik zelf aan de kinderen ga wil ik zekers te weten zo'n schattig Japans kindje! Waarom dit soort gedachtegang me aan een zekere South Park aflevering genaamd "Gingers have no soul" doet denken weet ik niet..

Tonikaku, wij werden heel luxe met de bus bij de uni opgehaald en werden naar naar de andere kant van Nagasaki geëscorteerd. Het schooltje zelf was werkelijk pocket sized en wij werden al gauw begroet door misschien wel een vijfde van de school (20 kids). Nadat wij ons hadden voorgesteld kregen we ieder twee kapot schattige kinders voor de dag. Ik kreeg een jongetje van 9 genaamd Kenshin en een 10-jarig meisje genaamd Ayaka. Ze waren bange kuikens in het begin, maar grepen me al gauw beet en sleurden me mee naar het zogenaamde mochi-maak-proces. Mochi, hoewel het mij nog niet helemaal duidelijk is wat het precies is, is iets in de trant van samengeperste rijst zal ik maar zeggen? En het maken ervan is een heel proces, wij moesten de klus binnen twee uur klaren.

Met een gigantische houten moker rijst pletten. Ik kon er niks van..

De twee linker kinders zijn van mij (L) en andere twee van Mattie-Poo

Groene mochi

Op een gegeven moment maakten we groene mochi. Nou ja maken, eerder wikkelen in folie en dat vonden de kinderen geweldig. Ik vond het alles behalve geweldig, maar omdat mijn kinders steeds presteerden om vooraan de rij te staan en mij voor te laten was ik gedoemd om minstens een keer of acht zo'n ding in folie te wikkelen. En zoiets simpels en triviaals zou niet compleet zijn zonder iets Renarashii's (typische Lena situatie..). Daar stond ik dus, vooraan in de rij, babbelend met wat vrouwelijke docentes en de sfeer sloeg plotsklaps om toen er de volgende vragen aan mij werden gesteld: "Hoe oud lijk ik? Wie van ons ziet er het jongst uit?"

..

Door iets in de trant van: "Maar dames, jullie zien er allemaal zo super sexy uit" met mijn blik op oneindig te zeggen, dacht ik dat ik mezelf wel uit die benarde situatie had weten te redden. Qudowss voor deze gyaru ~~

Verder deden we wat Japanse spelletjes met de kids en lieten wij ze oldschool hinkelen, maar dit was niet genoeg omdat er nog gezongen moest worden. Zij zongen eerst hun schoollied a capella en er was een duidelijk niveau verschil tussen dat en onze 'Ik heb zo wa-wa-wa-waanzinnig gedroomd'-oorterreur. De vernedering was immens, maar gelukkig werden wij min of meer bedankt met zakjes vol origami van de kinders.

Wij zingen "Ik heb zo waanzinnig gedroomd" van Kinderen voor Kinderen

Kinders zingen hun schoollied voor ons

Nog ff met zn allen

Hoewel het een interessante dag was kreeg ik om een of andere reden zo'n immense migraine-aanval dat ik meteen voor pampus lag.

Verder, was mijn schattige Koreaanse vriendin Seulki jarig! Glynis en ik doen vaak dingen met d'r: zo gaan we vaak uit eten, chillen we in de 'bucks en wandelen we lekker. Maar op haar verjaardag wilde ze met ons een hapje eten in de Shinchi Chinatown van Nagasaki. Dat kwam goed uit, want de beruchte Lantern Festival was gaande. Het festival begint altijd met Chinees Nieuwjaar en heel Chinatown is daarom ook helemaal versierd met knalrode lampionnen en lekkere eetstalletjes. Dus, nadat ik de dag ervoor met mijn brakke hoofd op zoek was gegaan naar het perfecte cadeau was het me gelukt om een schattige knuffel en vriendenboekje op de kop te tikken. Gelukkig vertelde Seulki dat ze al zo'n boekje had willen kopen en sloeg ik dus geen flater.

Jeej met Seulki

Eenmaal in Chinatown bekeken we al het moois en staarden we voornamelijk naar een glazen stal vol real life varkenshoofden! Waar dit soort decoraties goed voor zijn weet ik niet zo heel goed, maar het was een waar spektakel. Verder is het ook leuk dat zowat heel Nagasaki naar de happening kwam en tussen al dat volk heb ik de mooiste Japanse mannen ooit gezien, maar natuurlijk waren die allemaal keihard getrouwd..

Hoteke-sama decoratie tijdens Lantern Festival
Oja, decoratie!

Schattige schaap!

Omdat het festival toch nog twee weken zou duren en Seulki terug moest naar de kaikan vanwege het feit dat haar Koreaanse vriendinnen voor dr zouden gaan zingen, besloten we richting huis te gaan. Gelukkig werden Glynis en ik ook uitgenodigd voor het feestje vol schattige taartjes en hapjes. Later kwamen ook Evelien en de enige drie mannen in een kamer vol vrouwen, aanzetten (Martijn, Rolf en Sander). Hoewel de jongens naar de taartjes loerden en niet echt met de meisjes hadden gebabbeld vond ik het een geslaagd feestje en was blij dat Seulki het zo naar d'r zin had.

De drukte hield niet op in januari, want er werd een gigantisch feest voor uitwisselingsstudenten georganiseerd. Takano-sensei (onze contactpersoon/hoofddocent hier..) bleef er maar op hameren dat wij moesten optreden, omdat alle andere landen dit ook zouden doen, maar niemand van ons had eigenlijk de behoefte om en masse te falen. Gelukkig kwamen Matthias, Pyke en Martijn met het briljante idee om te gaan zingen onder de begeleiding van Matthias' ukelele. De driekoppige band genaamd "Honing" beloofde plechtig om "Ik ben zo vrolijk" en "Over the rainbow" te performen.

Op de dag van het feest had ik eventjes met Sander getennist en kwam ik daarna even buren in 401 en zag tot mijn verbazing dat de jongens zich helemaal osshare hadden uitgedost (met colbert en al) en werd het al gauw mijn missie om er ook geniaal uit te zien die avond. Toevallig kreeg ik die dag een pakketje vanuit Nederland van mijn lieve mama met daarin het meest schattige jurkje ooit. Onder het motto "Nieuwe dingen trek je meteen aan" vertrok ik naar het feest. De rest besloot naar de locatie te lopen, maar ik had hakken aan en weigerde om door de regen te ploeteren. Gelukkig was Rolf net zo lui als ik, wat resulteerde in het feit dat wij keihard de tram namen.

Eenmaal aangekomen op de locatie (het was een freaking gala zaal in een Hotel) zag ik dat iedereen zich had uitgedost en voelde ik me meteen goed dat ik er ook kawaii uitzag. "Honing" was al eerder op de locatie om te repeteren en zo liepen we met zijn vijfjes de gigantische zaal binnen. Te zien waren allemaal tafels vol heerlijke, Aziatische, en het meest belangrijke.. gratis hapjesl! Daar moest van gegeten worden..! Het was gewoonweg geniaal, want aan de bar kon je ook wijntje van een wel heel leuke barman krijgen. Ik was gelukkig die avond.

Nadat de andere Nederlanders waren gearriveerd en het openingswoord werd gedaan werd iedereen vriendelijk verzocht om te gaan schranzen. In een zaal vol internationale studenten, lekkere hapjes en een geweldige sfeer bekeek ik rustig wat optredens, babbelde met mensen en wachtte vol spanning op "Honing"

De timing van het optreden was echter minder, omdat ik op dat moment druk in gesprek was met wel een hele leuke jongen. Van wat ik had gezien waren de jongens heel goed en hadden vooral veel fans onder de miniature Chineze meisjes. Jammer genoeg moesten wij om acht uur stipt de zaal verlaten. Wat een pret, zeg. Helemaal genki zag ik het niet zitten om naar huis te gaan en sleepte dus Maaike en Rolf mee naar de Starbucks in de Cocowalk.

Internationale feesten zijn best wel awesome! (Check het optreden van Honing! op Pyke's blog)

De dag daarop werd ik uitgenodigd voor een diner door wat dames van dansen. Het zou bij de Italiaan zijn en wel 5000 yen (40 euro, damnit) kosten. Maar goed, ik had al toegezegd voordat ik alle details wist, eigen schuld. Eenmaal gearriveerd heb ik me nog nooit zo awkward gevoeld, omdat ik omringd werd door 10 dames van rond de veertig. Ze waren allemaal goedgekleed en bombardeerden mij met vragen. Nog nooit in mijn leven had ik zo recht op gezeten, netjes gegeten en de desu/masu-form alsof mijn leven ervan afhing gebruikt. Wat erg goed was voor mijn ego was dat ik overladen werd met complimenten. Zo vonden de dames mij intelligent, mooi, volwassen en dapper dat ik alleen was gekomen. Ik vond dat ze gelijk hadden, maar ik was toch een partij zenuwachtig. Gelukkig werd mij een zeker gevoel van belonging geschonken, zodat ik me snel op mijn gemak zou voelen.

Daarna ging ik keihard naar Izakeya met Sander, Rolf en de Musketier om te acclimatiseren.


Zo eindigt de avond meestal in Izakeya

Turbulentie: Infuus en Izakaya

De Nagasaki-gangers in een izakaya met Hide en zijn vriendin

Jeetje jeetje, ik woon ondertussen al meer dan twee weken in mijn eigen kamertje in Nagasaki. Ik heb niet bepaald stilgestaan, want er zijn te veel dingen gebeurd om op te noemen! Ik wou dat ik eigen internet had, maar jammer genoeg duurt dat nog een tijdje en de Chinezen bezetten de gemeenschappelijke ruimte constant. Zo is er een mega vadsig wijf dat alleen maar Desperate Housewives op haar laptop zit te kijken, dat terwijl andere mensen niet de kans krijgen om die internetverbinding te gebruiken.

Hoe dan ook, lets go back in time..

Toen ik de sleutel van mijn kamer kreeg sleepte ik mijn 34 kilo zware koffer de lift in en struikelde half over de kanririn (huisbazin) die mij scheef aankeek toen ik allerlei stomme vragen in het Japans begon te stellen. In mijn appartementje zijn dus twee slaapkamers, eentje met een bigass bed en de ander met ietsjes meer kastruimte. Hoewel extra kastruimte verleidelijk klonk, wilde Glynis met me van kamer ruilen en nu heb ik dus een gigantische tweepersoonsbed.

Alles leek zo perfect totdat ik erachter kwam dat de kamer ongelooflijk ranzig was, dus gingen we met zijn allen als een speer naar een winkel om onder andere schoonmaakspullen te kopen. Ik greep meteen naar de schoonmaak spray, sponsjes en ander spul en begon op dezelfde dag enorm woest schoon te maken. Leuk en aardig al die stof, totdat ik allerlei rode bulten op mijn benen, armen en eigenlijk overal aantrof. Ik raakte niet meteen in paniek, omdat ik niet wist of het insectenbeten of een allergie was. In mijn gedachten moest het een allergie zijn, omdat ik instantly rode vlekken op mijn handen kreeg toen ik stoffige dingen aanraakte. Het was al redelijk laat die avond, maar toen ik door het informatieboekje doorbladerde las ik iets over een nachtziekenhuis en met mijn coördinatie van een baksteen dacht ik dat dit vlakbij was. Ik wilde dus even langswippen.

Aankloppende bij de buren met de vraag wie mee ging wandelen besloot alleen de Blond God dit nachtelijke avontuur met me aan te gaan. In de late avonduurtjes wandelden we naar het campus van de Universiteit en besloot ik een meneer te vragen waar dit ziekenhuis was. Wat ik niet verwachte was dat hij meteen rond ging bellen en al een soort van afspraak voor me had gemaakt. Ietwat nerveus besloot ik als nog met de tram op zoek te gaan naar dit ziekenhuis. Omdat het al na elven was hielden de trams op met rijden, dus werden we samen met twee ladderzatte salarymen keihard de tram uitgesmeten. Ik wilde mijn queeste afmaken, dus pakten we een taxi en bevonden we ons uiteindelijk in het ziekenhuis. Compleet uitgestorven van binnen, probeerde ik met mijn gebrekkige Japans duidelijk te maken wat er met me aan de hand was. Ik begon te panieken omdat ik de mevrouw niet begreep en vertelde haar meteen dat Rolf zijn Japans veel beter dan die van mij was zodat hij het medische gebrabbel voor me kon vertalen. Het kwam erop neer dat ze niet wisten wat ik had en omdat ik mijn paspoort was vergeten moest ik de volgende dag terugkomen om 50 € voor een miezerig zalfje dat ik kreeg neer te tellen. Geweldig!

De volgende dag werden mijn rode plekken erger en ik voelde me een klein momentje toch wel erg ongelukkig. Omdat ik het idee had dat ik elk moment in janken kon uitbarsten zette ik mijn grote zonnebril op en verzamelde het moed om alleen naar het ziekenhuis te gaan. Eenmaal daar, betaalde ik het bedrag en vertelde dat alles erger was geworden. Een zuster kwam me helpen en onderzocht me nogmaals, maar omdat ik haar niet compleet begreep regelde ze een dokter voor me die wel Engels kon spreken. Ook hij wist niet precies wat er met me aan de hand was, maar hij besloot wel meteen keihard dat ik een infuus zou moeten krijgen. Ik scheet zeven kleuren, omdat ik ten eerste nog nooit van mijn leven een infuus heb gehad en omdat ik verdomme helemaal alleen in een vreemd ziekenhuis zat. Ik besloot me sterk te houden tijdens het moment waarbij ze een gigantische naald in mijn arm prikte en gelige vloeistof in mijn aderen verdween. Het ging goed totdat ik mijn arm niet kon bewegen en me eng begon te voelen. Nadat ik een paar tellen van de kaart was, lag ik op een gegeven moment op een brancard. Mijn hartslag en bloeddruk werden gemeten, ik kreeg een deken over me heen en de zuster gaf me een of ander medicijn. Ik hield me sterk en probeerde niet te janken totdat ik zeker van wist dat ik alleen was. Na een paar minuten kwam ik bij en moest ik op een recept wachten. In de wachtruimte kwamen ondertussen een moeder en zoon aan. Het ventje was gevallen en haalde zijn knie open en traantjes rolden over zijn ongelukkige wangetjes. Toen dacht ik, nu ga ik keihard janken, want zo voel ik me ook. Ik weerstond de verleiding en amuseerde me om hoe de receptionisten discussieerden over wie mij zou aanspreken, omdat men er automatisch vanuit ging dat ik geen woord Japans spreek. Wat een klotedag, ik was 120 € armer, maar ik heb het overleefd en voel me geniaal dat ik het alleen heb gered!

Nadat ik de volgende ochtend de plaatsingstoets had verpest.. nouja, dat viel mee, ik scoorde intermediate net als zeven anderen. De dag daarop zouden we onze tutors ontmoeten. Oudere studenten die onze handjes zouden vasten en voor ons zouden zijn met allerlei problemen. Nou, I disagree. Mijn tutor heet Masahiro en mijn eerste impressie van hem was dat hij van mannen en roze houdt.

Liefdesduet; Ma-kun en Martijn

Hoe dan ook, ik kan hem niet goed volgen omdat hij niet helemaal begrijpt dat ik aan zijn geratel geen touw kan vastknopen. Ik kan het beste babbelen met Hideaki, de tutor van Glynis. Met zijn oorbel, gilet en duidelijke Japans is hij de geniaalste tutor, omdat hij het meeste voor ons heeft gedaan.

De mijne en die van Glynis

Bijvoorbeeld, toen wij telefoons gingen kopen en ik als enige als een debiel niet kon kiezen en laveloos door de winkel struinde had hij me gelukkig geholpen. Een paar dagen later nam hij ons mee naar een izakaya (eettent/kroeg, Japanse stijl waarbij je dus op de grond zit en voor een gefixeerd bedrag onbeperkt kan drinken!). Holy shit, izakaya zijn gebaseerd op Japanse standaarden, maar little do they know dat mensen zoals ik en Matthias even langskomen om flink te tanken.. Hide en zijn vriendin Chiharu namen ons dus mee en wij hadden een topavond beleefd. Ten minste, de meesten van ons.

Geniale avond~!

Wij hebben dus telefoons gekocht en in Japan is dat niet zo moeilijk, want je hebt de keuze uit vier providers. Ons werd het makkelijker gemaakt, want wij konden uit twee kiezen: Softbank of AU. Het verschil is dat je bij Softbank je telefoon meteen koopt, maar bijna 24 uur onbeperkt kan bellen met mensen die ook Softbank hebben. Met AU is het zo dat je je telefoon later afkoopt en je het op het moment zelf gratis meeneemt. Zo heb ik voor Softbank gekozen en is mijn telefoon awesome! Ik wou eerst een roze, maar na drie uur in de winkel te hebben gezeten werd mij verteld datie was uitverkocht. Teleurgesteld en een beetje geïrriteerd besloot ik maar een witte te kopen. Ik heb zelfs TV op mijn telefoon! Aan sms doen ze hier niet, ze mailen. Dus eh, als je de behoefte om naar mijn telefoon-mailadres te mailen hebt, do ask.

De dag daarop hadden wij een openingsceremonie op de Universiteit. Dit hield voornamelijk in dat wij ons moesten voorstellen aan alle andere uitwisselingsstudenten en de docenten. Met andere woorden, voor veel mensen in het openbaar spreken en zeven kleuren schijten. Zo hadden de meesten van ons zich netjes aangekleed en namen we plaats in de aula. Ik kreeg het ongelooflijk benauwd toen ik vooraan moest zitten; alleen wel te verstaan! Ik probeerde niet te bewegen en zelfs niet te ademen toen de microfoon langzaamaan mijn richting opkwam. Het viel me wel meteen op dat iedereen voor mij zich in het Engels had voorgesteld. Dat weigerde ik pertinent en stelde mijzelf in mijn beste Japans voor en zette zo de toon voor de rest. Toen ik een charmante buiging maakte gaf ik de microfoon aan Matthias en zakte ik in mijn stoel. Helemaal trots op mijzelf bekeek ik de rest. Hoewel ik niet bewoog gaf ik mezelf een air-schouderklop.

Het was trouwens O-kunchi in Nagasaki. Festival ter ere van de herfst en wij zijn er natuurlijk heen geweest. Nadat we de drakendans bij de Suwa-tempel hadden gezien gingen we naar de haven om allerlei lekkere hapjes te proeven. Het lekkerste was een okonomiyaki op een stokje! Ik wil best uitleggen wat het is, maar ik ben te lui. Daarna hadden we gechillt in het parkje vlakbij de prachtige haven van Nagasaki. Ik was later nog een keer teruggeweest en genoot van het uitzicht. Ik wil er spontaan Haiku van schrijven!

Mijn tijdlijn klopt niet helemaal, want na de izakaya wilde Hide en zijn vriendin ons het Vredespark en het Atoombom-museum laten zien. Gezien het feit dat ik gek ben op dit soort excursies wilde ik graag mee, maar ik was het niet eens met Hide’s voorkeur voor tijd: 1 uur daar zijn, terwijl we de nacht ervoor hadden zitten tanken en naar huis hadden gelopen vanaf Hama no machi! Hallo! Ik heb anderhalf uur op hakken zitten lopen, wat ben ik toch een bikkel!

Wederom met Hide en Chiharu bekeken we het atoombom monument. Hoewel het rond de dertig graden was, weerhield het mij niet om te genieten van deze prachtige sculptuur. Nadat ik de de symboliek achter het sculptuur had gelezen besefte ik me op dat moment heel goed waar ik was. Ik stond gewoon op een plek die ongeveer vijftig jaar geleden grotendeels was weggevaagd en afgebrand. Zo voelde ik me heel naar toen ik in het hypocentrum van waar de atoombom was gevallen stond. Er stond een zwarte granieten blok op de plek van impact en ik keek naar de hemel en vroeg me af hoe die om 11:02, 9 Augustus 1945 eruit had gezien. Een beetje emo besloot ik om heel dankbaar te zijn dat ik nu hier sta en zoiets te zien krijg. Ik nam ook mijn tijd in het Atoombom-museum en probeerde alles te lezen en bekijken.

Later die dag zijn we bij de sushiya gaan eten, een echte loopband restaurant waarbij je bordjes met lekkers van de band haalt. Hoewel ik niet zo’n visfan ben en ondanks het feit dat Hide me allerlei zeemonsters wilde aansmeren at ik voornamelijk sushi met ei en met slechts een stapel van vijf bordjes zat ik vol!
Terwijl ik dit schrijf graaf ik behoorlijk diep in mijn geheugen en terroriseer ik de buren met Pussycatdolls muziek, maar ik moet even melden dat we een oriëntatie op ons huis hadden. Gezeik in de seminar-room waar we bij aanwezig moesten zijn en waarbij er werd geouwehoerd over hoe we vuilnis moeten sorteren en dat we geen bezoek mogen laten overnachten. Dat was uiterst geestdodend. Ik stierf die dag een beetje van binnen.

Ik voel me zo opgejaagd met bloggen en ik loop behoorlijk achter, dus laat nog even wat over mijn rooster vertellen. Die ziet er als volgt uit:

Maandag:
8:50 – 10:20: Lezen
10:30 – 12:00: Lezen
12:50 - 14:20: Kanji
14:30 – 16:00: (1x per maand een workshop: Japanse dans, kimono, ikebana, theeceremonie, kalligrafie)

Dinsdag:
10:30 – 12:00: Special Course on Japanse (eigenlijk elke week een spreekbeurt..)

Woensdag:
8:50 – 10:20: Luistervaardigheid
12:50 – 14:20: Conversatie

Donderdag:
12:50 – 14:20: Conversatie

Vrijdag:
Vrij!