Mijn Japanse Gezin

Mayu, Oma, Misato, Moeder, twee kleine zusjes

Omdat ik op 15 februari het privilege had om in een traditioneel Japans huis te zijn en mee te eten met een echt Japans gezin, is een tribute post!

Goed, ik meen te hebben geblogd dat wij tienen een bezoek hadden gebracht aan een echte Japanse middelbare school. Daar kregen we ieder tien kinders aangewezen en de twee schattige meisjes uit mijn groepje hadden mij een kerstkaartje gestuurd. Immens gevleid, besloot ik de favor terug te doen door een kaartje terug te sturen. Op het kaartje had ik mijn telefoonnummer en mail-adres neergekrabbeld, zodat als het kind vragen had ze mij kon mailen.

Dit gebeurde inderdaad al gauw en zo mailde ik heen en weer met Ogawa Mayu, het schattigste 15-jarige meisje ooit. Na een paar dagen kreeg ik te horen dat ze haar ouders over mijn persoon had verteld en die waren op een gegeven moment helemaal in hun nopjes. Want, de kans om een buitenlander uit te nodigen voor een etentje stond voor de deur, en deze buitenlander had er duidelijk zin in. Ik werd dus uitgenodigd voor avondeten bij de Ogawa household!

Op de dag zelf zou ik Mayu en Misato (ook een kind uit mijn groepje) op Hama no Machi ontmoeten waar we de middag zouden doorbrengen om vervolgens richting haar huis te gaan. Ik had me die dag verslapen en haastte me als een malle door naar de tram te sprinten. Hopend dat ik mijn omiyage niet had vergeten mee te nemen (Nederlandse chocolade) plantte ik mezelf ergens in de tram neer en vertrok richting Hama no Machi.

We hadden voor de MacD afgesproken en ik was zelfs een beetje te vroeg. Na een kleine vijf minuutjes werd ik verwelkomd door twee meisjes die nog even aan het lunchen waren. Van de partij waren ook hun kleine zusjes van 12 die de akage no gaijin kwamen bewonderen.

Al gauw gingen we richting de arcade hall om purikura te laten maken, want Japanners zijn er helemaal weg van. Purikura zijn fotohokjes waar je en masse in kan staan, gek kan poseren, sjablonen kan kiezen en ze vervolgens inkleuren. We hebben die in Nederland ook, maar die zijn te pauper vergeleken met de door gyaru versierde automaten hier. Hoe vaak heb ik die dag precies purikura laten maken? Juist, drie keer! De kinders zelf gingen al twee keer voordat ik was gekomen.. met andere woorden, menig Japanner gaat bankroet door de verslavende fotoshoots. De kwaliteit is awesome though! I feel pretty sexy!

Purikura ~
En dat dan een keer of twintig

Omdat ik het zielig vond voor de kinderen, had ik natuurlijk ook een groot gedeelte betaald.

Later gingen we ijs eten en besloten we om dezelfde keitai-straps (telefoon hangers) te kopen om onze date te vereeuwigen. Nadat we na drie winkels niets leuks hadden gevonden, besloten we maar om in een supermarkt rond te kijken. Daar vonden we keitai-straps van dezelfde serie, maar met verschillende beesten. Ieder beest stond voor geluk op een bepaald vlak. Ik wilde iets met het ontmoeten van leuke Japanse mannen, maar die giraffen stonden me niet aan, dus kocht ik maar kapot schattige schildpadjes die gezondheid symboliseren.

Sprintend naar de bus vertrokken we richting de heuvels. Het was een bizar eind omhoog, naar een gedeelte in Nagasaki waar ik nog nooit ben geweest. Na een rit van een minuut of twintig stapten we uit bij een buurt vol traditionele Japanse huisjes en kreeg ik het benauwd. Ten eerste, ik zou me bizar goed moeten gedragen en ten tweede, haar gezin is groot! I mean, vader, moeder, opa, oma, zusje. Met een knoop in mijn maag volgde ik Mayu de heuvels op en stond regelrecht voor een authentiek Japans huis. Ik was zo nerveus! Het is niet te omschrijven..

Toen haar vrolijke oma de deur open deed en ik "O-jama shimasu!" riep (Ik ben een last) en mezelf voorstelde wandelde ik het huis binnen. Nadat ik mijn souvenirs aan de moeder had overhandigd praatte ik in mijn meest erende en nederige Japans. Dit resulteerde in wat gelach, want ik deed blijkbaar overdreven netjes. Nadat ik te horen kreeg dat dit niet hoefde, nam Mayu me even mee naar een park in de buurt. Eigenlijk ook omdat haar papa een uiltje aan het knappen was.

Na een flinke klim werd ik beloond met een zogenaamde "ichi oku doru no keshiki" /a million dollar view.

一億ドルの景色

Met Misato en Mayu

Na het buiten spelen keerden we terug naar huize Ogawa waar het ondertussen wel erg lekker rook. Papa Ogawa zou namelijk kimchi nabe maken, iets wat ik graag eet. Nabe is eigenlijk een soeppan vol groenten zoals kool, tofu (jaa, dat is geen groente, weet ik. Stil), champignons, ui etc. Toegevoegd is ook vlees en kimchi (Koreaanse pittige groentestuk).

Terwijl ik in de woonkamer zat observeerde ik de omgeving om eens goed te onthouden wat er allemaal in een authentiek Japans huis te vinden is. Zo was er een tatami vloer, een laag tafeltje, een butsudan (boeddhistische altaar voor voorouderverering of recent overleden familieleden), foto's van familieleden die in de oorlog streden en wallscrolls met klassiek Japans. Dat ik zomaar bij dit geweldige gezin mocht komen eten vond ik echt een nederige ervaring.

Aan de eettafel zat ik naast papa Ogawa die mij bier bleef inschenken. Op een lege maag glazen bier drinken is een liability, want voor je het weet zou ik rare dingen gaan roepen. Gelukkig deed ik dit niet en gedroeg ik me netjes. Toen het gesprek over mijn mening betreffende de Japanse keuken gingen zei ik dat er vrij weinig dingen waren ik die niet lustte. "Oja joh.." zeiden papa en mama Ogawa terwijl ze voorstelden dat ik natto en umeboshi moest gaan proberen.

Natto is.. bonen? Hele kleine slijmerige bonen? Eigenlijk proef je er niet veel van, maar het vervelende is dat als je een hap neemt er allemaal slijmdraden aan je mond en eetstokjes blijven kleven. Zo werd ik uitgelachen.

Daarna probeerde ik dapper umeboshi te eten. Hoe zou ik die smaak eens omschrijven? Als een hele zure pruim (en dat is het ook, deshou?). Best smerig, maar ik was in staat om het met een stoïcijns gezicht naar binnen te werken. Daarom ben ik vast ook zo'n geniale pokerspeler?

Na het eten vertelde papa Ogawa me dat hij dertien jaar geleden mee had gedaan aan de drakendans van het Okunchi-festival. De drakendans houdt in dat een stuk of twaalf beren van kerels de 130 kilo wegende draak sierlijk laten bewegen. Hij was er vet trots. Zo trots dat hij meteen woest op zoek ging naar de videoband met beelden van die dagen. Ik voelde de bier best zitten en vond alles best. Ik koesterde op dat moment wel een diepe sympathie voor deze man die vol nostalgie een traantje wegpinkte bij het zien bij de beelden.

Gekregen; het symbool van de familiezaak. Het symbool is een draak, want papa Ogawa is heel trots op zijn deelname aan Okunchi

Ondertussen wenkte oma me. Ze wilde me een cadeau geven. Cadeaus zijn altijd leuk, maar ik had al bij deze mensen gegeten en kreeg al zelfgemaakte chocolade van ze (die ik vergeten ben mee te nemen, damnit).. ik zou het niet juist vinden om nog meer dingen aan te nemen.

Wat kreeg ik.. ?

Een YUKATA!!!

Mijn prachtige Yukata (L)

Oh mijn god! Hoe bedank je iemand voor zoiets? Ik wilde al een tijdje een yukata kopen, maar omdat oma vond, nadat ze de foto's van ons bezoek aan het schooltje had gezien, dat ik er goed uitzag in yukata wilde ze het mij cadeau doen. Ik kreeg ook een band die ze als jonge dame had gedragen! Ik bestierf het.. toen ze ook nog eens: "Denk af en toe eens aan ons en Mayu" zei voelde ik me zoo dankbaar dat ik hier mocht zijn. Ik maakte de meest diepe buiging ooit en bedankte heel de familie.

Ondertussen werd al redelijk laat en omdat zowel ik als Misato hier voor het eerst waren, zou mama Ogawa ons naar huis brengen. Bonus!

Ik heb echt een superdag gehad. Die mensen waren zoo lief en aardig dat ik ze nooit zal vergeten.

Sidenote, Japan humbles you. Deshou?

Turbulentie: Infuus en Izakaya

De Nagasaki-gangers in een izakaya met Hide en zijn vriendin

Jeetje jeetje, ik woon ondertussen al meer dan twee weken in mijn eigen kamertje in Nagasaki. Ik heb niet bepaald stilgestaan, want er zijn te veel dingen gebeurd om op te noemen! Ik wou dat ik eigen internet had, maar jammer genoeg duurt dat nog een tijdje en de Chinezen bezetten de gemeenschappelijke ruimte constant. Zo is er een mega vadsig wijf dat alleen maar Desperate Housewives op haar laptop zit te kijken, dat terwijl andere mensen niet de kans krijgen om die internetverbinding te gebruiken.

Hoe dan ook, lets go back in time..

Toen ik de sleutel van mijn kamer kreeg sleepte ik mijn 34 kilo zware koffer de lift in en struikelde half over de kanririn (huisbazin) die mij scheef aankeek toen ik allerlei stomme vragen in het Japans begon te stellen. In mijn appartementje zijn dus twee slaapkamers, eentje met een bigass bed en de ander met ietsjes meer kastruimte. Hoewel extra kastruimte verleidelijk klonk, wilde Glynis met me van kamer ruilen en nu heb ik dus een gigantische tweepersoonsbed.

Alles leek zo perfect totdat ik erachter kwam dat de kamer ongelooflijk ranzig was, dus gingen we met zijn allen als een speer naar een winkel om onder andere schoonmaakspullen te kopen. Ik greep meteen naar de schoonmaak spray, sponsjes en ander spul en begon op dezelfde dag enorm woest schoon te maken. Leuk en aardig al die stof, totdat ik allerlei rode bulten op mijn benen, armen en eigenlijk overal aantrof. Ik raakte niet meteen in paniek, omdat ik niet wist of het insectenbeten of een allergie was. In mijn gedachten moest het een allergie zijn, omdat ik instantly rode vlekken op mijn handen kreeg toen ik stoffige dingen aanraakte. Het was al redelijk laat die avond, maar toen ik door het informatieboekje doorbladerde las ik iets over een nachtziekenhuis en met mijn coördinatie van een baksteen dacht ik dat dit vlakbij was. Ik wilde dus even langswippen.

Aankloppende bij de buren met de vraag wie mee ging wandelen besloot alleen de Blond God dit nachtelijke avontuur met me aan te gaan. In de late avonduurtjes wandelden we naar het campus van de Universiteit en besloot ik een meneer te vragen waar dit ziekenhuis was. Wat ik niet verwachte was dat hij meteen rond ging bellen en al een soort van afspraak voor me had gemaakt. Ietwat nerveus besloot ik als nog met de tram op zoek te gaan naar dit ziekenhuis. Omdat het al na elven was hielden de trams op met rijden, dus werden we samen met twee ladderzatte salarymen keihard de tram uitgesmeten. Ik wilde mijn queeste afmaken, dus pakten we een taxi en bevonden we ons uiteindelijk in het ziekenhuis. Compleet uitgestorven van binnen, probeerde ik met mijn gebrekkige Japans duidelijk te maken wat er met me aan de hand was. Ik begon te panieken omdat ik de mevrouw niet begreep en vertelde haar meteen dat Rolf zijn Japans veel beter dan die van mij was zodat hij het medische gebrabbel voor me kon vertalen. Het kwam erop neer dat ze niet wisten wat ik had en omdat ik mijn paspoort was vergeten moest ik de volgende dag terugkomen om 50 € voor een miezerig zalfje dat ik kreeg neer te tellen. Geweldig!

De volgende dag werden mijn rode plekken erger en ik voelde me een klein momentje toch wel erg ongelukkig. Omdat ik het idee had dat ik elk moment in janken kon uitbarsten zette ik mijn grote zonnebril op en verzamelde het moed om alleen naar het ziekenhuis te gaan. Eenmaal daar, betaalde ik het bedrag en vertelde dat alles erger was geworden. Een zuster kwam me helpen en onderzocht me nogmaals, maar omdat ik haar niet compleet begreep regelde ze een dokter voor me die wel Engels kon spreken. Ook hij wist niet precies wat er met me aan de hand was, maar hij besloot wel meteen keihard dat ik een infuus zou moeten krijgen. Ik scheet zeven kleuren, omdat ik ten eerste nog nooit van mijn leven een infuus heb gehad en omdat ik verdomme helemaal alleen in een vreemd ziekenhuis zat. Ik besloot me sterk te houden tijdens het moment waarbij ze een gigantische naald in mijn arm prikte en gelige vloeistof in mijn aderen verdween. Het ging goed totdat ik mijn arm niet kon bewegen en me eng begon te voelen. Nadat ik een paar tellen van de kaart was, lag ik op een gegeven moment op een brancard. Mijn hartslag en bloeddruk werden gemeten, ik kreeg een deken over me heen en de zuster gaf me een of ander medicijn. Ik hield me sterk en probeerde niet te janken totdat ik zeker van wist dat ik alleen was. Na een paar minuten kwam ik bij en moest ik op een recept wachten. In de wachtruimte kwamen ondertussen een moeder en zoon aan. Het ventje was gevallen en haalde zijn knie open en traantjes rolden over zijn ongelukkige wangetjes. Toen dacht ik, nu ga ik keihard janken, want zo voel ik me ook. Ik weerstond de verleiding en amuseerde me om hoe de receptionisten discussieerden over wie mij zou aanspreken, omdat men er automatisch vanuit ging dat ik geen woord Japans spreek. Wat een klotedag, ik was 120 € armer, maar ik heb het overleefd en voel me geniaal dat ik het alleen heb gered!

Nadat ik de volgende ochtend de plaatsingstoets had verpest.. nouja, dat viel mee, ik scoorde intermediate net als zeven anderen. De dag daarop zouden we onze tutors ontmoeten. Oudere studenten die onze handjes zouden vasten en voor ons zouden zijn met allerlei problemen. Nou, I disagree. Mijn tutor heet Masahiro en mijn eerste impressie van hem was dat hij van mannen en roze houdt.

Liefdesduet; Ma-kun en Martijn

Hoe dan ook, ik kan hem niet goed volgen omdat hij niet helemaal begrijpt dat ik aan zijn geratel geen touw kan vastknopen. Ik kan het beste babbelen met Hideaki, de tutor van Glynis. Met zijn oorbel, gilet en duidelijke Japans is hij de geniaalste tutor, omdat hij het meeste voor ons heeft gedaan.

De mijne en die van Glynis

Bijvoorbeeld, toen wij telefoons gingen kopen en ik als enige als een debiel niet kon kiezen en laveloos door de winkel struinde had hij me gelukkig geholpen. Een paar dagen later nam hij ons mee naar een izakaya (eettent/kroeg, Japanse stijl waarbij je dus op de grond zit en voor een gefixeerd bedrag onbeperkt kan drinken!). Holy shit, izakaya zijn gebaseerd op Japanse standaarden, maar little do they know dat mensen zoals ik en Matthias even langskomen om flink te tanken.. Hide en zijn vriendin Chiharu namen ons dus mee en wij hadden een topavond beleefd. Ten minste, de meesten van ons.

Geniale avond~!

Wij hebben dus telefoons gekocht en in Japan is dat niet zo moeilijk, want je hebt de keuze uit vier providers. Ons werd het makkelijker gemaakt, want wij konden uit twee kiezen: Softbank of AU. Het verschil is dat je bij Softbank je telefoon meteen koopt, maar bijna 24 uur onbeperkt kan bellen met mensen die ook Softbank hebben. Met AU is het zo dat je je telefoon later afkoopt en je het op het moment zelf gratis meeneemt. Zo heb ik voor Softbank gekozen en is mijn telefoon awesome! Ik wou eerst een roze, maar na drie uur in de winkel te hebben gezeten werd mij verteld datie was uitverkocht. Teleurgesteld en een beetje geïrriteerd besloot ik maar een witte te kopen. Ik heb zelfs TV op mijn telefoon! Aan sms doen ze hier niet, ze mailen. Dus eh, als je de behoefte om naar mijn telefoon-mailadres te mailen hebt, do ask.

De dag daarop hadden wij een openingsceremonie op de Universiteit. Dit hield voornamelijk in dat wij ons moesten voorstellen aan alle andere uitwisselingsstudenten en de docenten. Met andere woorden, voor veel mensen in het openbaar spreken en zeven kleuren schijten. Zo hadden de meesten van ons zich netjes aangekleed en namen we plaats in de aula. Ik kreeg het ongelooflijk benauwd toen ik vooraan moest zitten; alleen wel te verstaan! Ik probeerde niet te bewegen en zelfs niet te ademen toen de microfoon langzaamaan mijn richting opkwam. Het viel me wel meteen op dat iedereen voor mij zich in het Engels had voorgesteld. Dat weigerde ik pertinent en stelde mijzelf in mijn beste Japans voor en zette zo de toon voor de rest. Toen ik een charmante buiging maakte gaf ik de microfoon aan Matthias en zakte ik in mijn stoel. Helemaal trots op mijzelf bekeek ik de rest. Hoewel ik niet bewoog gaf ik mezelf een air-schouderklop.

Het was trouwens O-kunchi in Nagasaki. Festival ter ere van de herfst en wij zijn er natuurlijk heen geweest. Nadat we de drakendans bij de Suwa-tempel hadden gezien gingen we naar de haven om allerlei lekkere hapjes te proeven. Het lekkerste was een okonomiyaki op een stokje! Ik wil best uitleggen wat het is, maar ik ben te lui. Daarna hadden we gechillt in het parkje vlakbij de prachtige haven van Nagasaki. Ik was later nog een keer teruggeweest en genoot van het uitzicht. Ik wil er spontaan Haiku van schrijven!

Mijn tijdlijn klopt niet helemaal, want na de izakaya wilde Hide en zijn vriendin ons het Vredespark en het Atoombom-museum laten zien. Gezien het feit dat ik gek ben op dit soort excursies wilde ik graag mee, maar ik was het niet eens met Hide’s voorkeur voor tijd: 1 uur daar zijn, terwijl we de nacht ervoor hadden zitten tanken en naar huis hadden gelopen vanaf Hama no machi! Hallo! Ik heb anderhalf uur op hakken zitten lopen, wat ben ik toch een bikkel!

Wederom met Hide en Chiharu bekeken we het atoombom monument. Hoewel het rond de dertig graden was, weerhield het mij niet om te genieten van deze prachtige sculptuur. Nadat ik de de symboliek achter het sculptuur had gelezen besefte ik me op dat moment heel goed waar ik was. Ik stond gewoon op een plek die ongeveer vijftig jaar geleden grotendeels was weggevaagd en afgebrand. Zo voelde ik me heel naar toen ik in het hypocentrum van waar de atoombom was gevallen stond. Er stond een zwarte granieten blok op de plek van impact en ik keek naar de hemel en vroeg me af hoe die om 11:02, 9 Augustus 1945 eruit had gezien. Een beetje emo besloot ik om heel dankbaar te zijn dat ik nu hier sta en zoiets te zien krijg. Ik nam ook mijn tijd in het Atoombom-museum en probeerde alles te lezen en bekijken.

Later die dag zijn we bij de sushiya gaan eten, een echte loopband restaurant waarbij je bordjes met lekkers van de band haalt. Hoewel ik niet zo’n visfan ben en ondanks het feit dat Hide me allerlei zeemonsters wilde aansmeren at ik voornamelijk sushi met ei en met slechts een stapel van vijf bordjes zat ik vol!
Terwijl ik dit schrijf graaf ik behoorlijk diep in mijn geheugen en terroriseer ik de buren met Pussycatdolls muziek, maar ik moet even melden dat we een oriëntatie op ons huis hadden. Gezeik in de seminar-room waar we bij aanwezig moesten zijn en waarbij er werd geouwehoerd over hoe we vuilnis moeten sorteren en dat we geen bezoek mogen laten overnachten. Dat was uiterst geestdodend. Ik stierf die dag een beetje van binnen.

Ik voel me zo opgejaagd met bloggen en ik loop behoorlijk achter, dus laat nog even wat over mijn rooster vertellen. Die ziet er als volgt uit:

Maandag:
8:50 – 10:20: Lezen
10:30 – 12:00: Lezen
12:50 - 14:20: Kanji
14:30 – 16:00: (1x per maand een workshop: Japanse dans, kimono, ikebana, theeceremonie, kalligrafie)

Dinsdag:
10:30 – 12:00: Special Course on Japanse (eigenlijk elke week een spreekbeurt..)

Woensdag:
8:50 – 10:20: Luistervaardigheid
12:50 – 14:20: Conversatie

Donderdag:
12:50 – 14:20: Conversatie

Vrijdag:
Vrij!