Je lot in een lootje

愛みくじ

Ter compensatie van de vorige post, leek het mij weer eens geinag om over iets gezelligs, zoetsappigs doch cultureel verantwoords te tikken. 

Vandaag was ik op pad in Nara en leek het me plotseling wel dolletjes om zo'n 愛みくじ　(aimikuji) te trekken. Mikuji zijn willekeurige papiertjes waar iemand zijn mate van geluk op staat geschreven. Ze zijn te verkrijgen bij Shinto-schrijnen of boeddhistische tempels nadat je een klein bedrag hebt neergeteld om vervolgens geheel willekeurig een papiertje dat aan een stokje zit vastgebonden te trekken. 

De mikuji focussen op een bepaalde mate van geluk: variërend van klein tot groot. De inhoud ervan zou iemand zijn kansen op het gebied van geluk, dromen, liefde, gezondheid en welvaart etc. voorspellen. Mocht iemand nou een slechte voorspelling trekken, dan kan diegene het kwaadaardige kreng vastknopen aan een muurreling van een tempel of een tak van een pijnboom. Dit heeft te maken met het Japanse werkwoord 'wachten' (matsu) en het woord voor pijnboom 'matsu'. Dit houdt conceptueel in dat het ongeluk bij de boom blijft hangen en niet bij de persoon.

Mijn papiertje heb ik lekker gehouden voor geluk, omdat ik een soort van tevreden was. Zo tevreden dat ik dacht: dit ga ik eens lekker vertalen en becommentariëren!

Eerst, le Japans voor mijn Japanslezende Freunden.

Mijn liefdes-mikuji ~! 

愛の歌

嵐にも愛の一つ火消さないで受けてください。私の心。

Ik ben niet zo'n geduldige vertaler, dus vergeeft het me literaire nazi's.. maar het is zoiets als: 'Liefdeslied. Zelfs in een storm, houd een deel van liefde vast zonder het te blussen: mijn hart.'

愛情運

雨の日も風の日も一つの愛の火を守って来たのです。この想いの炎でその胸を焼き尽しましょう。この心の中が解かる日も遠くはありません。やさしい気持ちであせらず持ちましょう。

'Liefdesgeluk.

Zelfs in regenachtige en stormachtige dagen heb jij de liefdesvuur beschermd. Laat deze gevoelens vlammen diep van binnen. De dag dat jij het binnenste van je hart zal begrijpen is niet ver weg. Wacht geduldig met deze zachtaardige gevoelens.' 

Dus, het schijnt dat ik allerlei dierlijke, passionele gevoelens ergens diep van binnen heb zitten. En de dag dat Pandora's Box open zal gaan is om de hoek.

中吉

'Middelmatig geluk.' Bonus voor mediocracy.

De volgende onderdelen zijn spannender hoor!

乙女座、双子座が理想的。天秤座でもよい。

'De sterrenbeelden Maagd en Tweelingen zijn ideaal. Weegschaal is ook goed.'

No offense, maar de meeste Tweelingen die ik ken mag ik niet zo heel graag. Zogenaamde rationele mensen. Ik huil best vaak, moet er dan iemand bij me op de bank zitten die "stil vrouw!" zegt? Was het niet volgens Westerse horoscopen dat watertekens bij elkaar horen? Ik ben Vissen, dus dat past bij.. Kreeft, Waterman en nog iets nautisch..  hoe dan ook, zweverig!

Oja, Schorpioenen zijn sowieso klootzakken.

血液型 

Ｂ型かAB型いずれでもよい。A型は避けよ。

'Bloedgroep: B en AB is sowieso goed. Ontwijk A.'

Oh Japanners zijn gek op bloedtypes. Zo zou je door middel van samenklontering van bloedplasma je ideale partner kunnen vinden. Er zijn ook zoveel combinaties te maken.. wat zegt dit over de Japanse cultuur? 

Haha, ontwijk A. Oke best, ik zou mezelf toch niet willen daten. Hysterisch wijf. Ik zou mezelf eerder doen dan daten. 

Het was complete toeval dat ik überhaupt weet wat mijn bloedgroep is. Ik moest voor Kobe University namelijk een gezondheidscheck doen met onder andere een onderdeel bloedanalyse. Mijn huisarts is zo'n een ontzettende prutser dat ze de specifieke bloedtest voor groepen niet had aangevraagd. Toen ik haar met een opgetilde wenkbrauw aanstaarde, zei ze dat het over het hoofd had gezien. 'Jammer joh, ga maar niet het ziekenhuis'. HEKS. Ik werd zowat The Hulk. Ik was zo woedend dat toen ze mijn bloed aftapten ik van de razernij een hele bloedfontein in de spuit sproeide. 

年令差

相手が二つ上の方がよいでしょう。

'Leeftijdsverschil: het is beter dat je partner twee jaar ouder is.' 

Oudere mannen FTW. Dit wisten we al. Wat als een vent dit lot had getrokken? Dan moestie opzoek naar zo'n lekker cougar.

十二支

ねずみ歳生まれの人は性格が不一致なので避けよ。

'Etto: Japanse horoscoop op basis van het dierenriem. Heel kort: geen ratten daten'. Maar dit lijkt mij van toepassing op iedere situatie. 

方位 南か東の人がよい。

'Richting: mensen afkomstig uit het Zuiden of Oosten zijn goed.' Ik geef je hier gelijk おみくじ, het is ieder asian persuasion of hola señor voor mij. In het geval van Nederland: ik ben heel erg bang voor alles buiten de randstad, met name het Zuiden of het Oosten. Maar even serieus: hoe is dit relevant en hoe wordt dit bepaald?

待ち合わせ 海の景色のみえる場所がよい。

'Plek van ontmoeting: een plek met een uitzicht over zee is goed.' Alweer goed, mikuji. Niks lekkers dan samen weeïg over het eindeloze blauw te staren.

縁談 必ずある。よく考え決心せよ。

'Verloving: komt er beslist aan. Denk er goed over na.' HOOR JE DAT, BOYFRIEND??

結婚 まだ早い。３年は待て。

'Trouwen: het is nog vroeg. Wacht drie jaar.' Genoeg tijd dus om voor een diamanten ring te sparen :') 

Dit was inderdaad geinag.

'Like, let something awesome happen..'

Ten slotte, degene die dit heeft beschreven is een BAAS!!

Geintjes en Feitjes

Een van het X-aantal wekelijkse Izakeya-bezoeken

Wederom ben ik schuldig aan een knap staaltje neglect.. was het weer eens mijn maandelijkse writer's block? Of toch gebrek aan tijd? Haha, wat die laatste optie betreft, laat me niet lachen! Hoe dan ook, het leek me weer tijd voor een update betreffende mijn whereabouts in mei en juni!

Qua huiswerk is het een beetje drukker geworden, omdat we gedwongen worden wat quasi-wetenschappelijk onderzoek te verrichten. Dit houdt eigenlijk in dat we met het thema Japan aan de slag moeten, een paper van 3000 kanji schrijven en het vervolgens moeten presenteren voor een x-aantal mensen door middel van PowerPoint. Het wetenschappelijke niveau is a la 'mijn cavia' zoals we weleens allemaal op de basisschool hebben moeten doen, maar ik kon het daadwerkelijk niet over mijn hart verkrijgen om zonder onderzoeksvraag aan de slag te gaan! Voetnoten ging me iets te ver, want ik blijf een lui dier, maar mijn onderzoek heeft me wel een paar zondagmiddagen beziggehouden..

Wat doe ik dan allemaal voor quasi-wetenschappelijks? Ik "onderzoek" de popularisering van de yukata (de lichte, Japanse zomerkimono die oorspronkelijk als badkleding na de hete-bron of sentou fungeerde) en de redenen voor de verspreiding van deze boom onder de Shibuya-gyaru en Osaka-gyangustaa. Nou heb ik mijn paper af en ben ik er best tevreden over, maar toch heb ik het idee dat ik van de universiteit naar de onderbouw van de middelbare school ben gedegradeerd..

Hoe dan ook, mijn schrijfvaardigheid is best wel vooruit gegaan. Ik merk dat mijn geschreven Japans echt structuur en een eigen stijl heeft gekregen, wat mij een gelukkig mens maakt.

Qua spreekvaardigheid zijn er onzekerheden, domme uitspraken en nerveuze ratelingen, maar het is uiteraard beter geworden. In luistervaardigheid ben ik geen ster en volgens Glynis ben ik gewoon een beetje doof, want er zijn nog steeds momenten waarbij ik echt niet weet waar de fok het gesprek over gaat. Frustrerend, en om die reden probeer ik braaf, iedere dag, het Japanse nieuws te volgen..

Over nieuws gesproken, de zogenaamde varkens-griep of buta-influenza schijnt zich aardig te verspreiden in Japan. Nou is de broedplaats van het virus Osaka, een stad waar ik nog keihard heel wil, maar het werd ons sterk afgeraden om naar deze Yazuka-hoofdstad af te reizen. Misschien is Japan wel het land der paranoia of precautions, want voor de ingang van de International Center staan nu pompjes met desinfecterend spul, zodat wij goorlappen onze handjes kunnen reinigen.

Ik vrees de pandemie niet echt, ik vind het gewoon frustrerend dat ik niet in Osaka zou kunnen rondbanjeren zonder zo'n afzichtelijk masker.

Frappant, frappant.. in juni is het trouwens regenseizoen in Japan. Niks van gemerkt though, ondanks het feit dat ik van iedere Japanner te horen heb gekregen dat het echt extreem hard plenst in Nagasaki en dat ik ook eens een paar van die osshare regenlaarzen zou moeten aanschaffen. Op een gegeven moment regende het bizar hard en had ik college.. hoewel de neiging om te blijven knorren in mijn bed sterk was besloot ik op rubberen slippers naar de uni te lopen. Hoewel ik me enigszins hippie en zwerver-ish voelde kreeg ik in de gaten dat ik mijn lesje sinds de tropische regenbuien op Okinawa wel had geleerd, want niets is verschrikkelijker dan natte schoenen/sokken lopen.

Naast het verkleden als een hobo doe ik ook andere dingen, zo is vrijdag sinds een maand geleden omgedoopt tot Sushi Friday waarbij ik samen met Glynis naar de lekkerste en goedkoopste sushitent van heel Nagasaki ga. Onder het genot van schreeuwende, mannelijke sushi-koks schuiven wij heerlijke zalmpjes, inktvisjes en andere zeemonsters in onze charmante, vrouwelijke giecheltjes en lurken we aan wat goddelijke groene thee. Met onze aandacht voornamelijk op de leuke koks gericht babbelen we over van alles en nog wat en komen we bij na onze "zware" week. Na een gemiddelde stapel van een bordje van negen, rekenen we puffend af, zwaaien we naar de vrolijke heren en begeven we ons te voet naar het winkelcentrum Amyu Plaza. Wat daar spannend aan is? De ijstent! Damn you, Baskin Robbins met je gigantische assortiment aan ijs.. Daarna slaat het schuldgevoel toe en beginnen we aan onze twee-uur durende reis naar huis. Uiteraard met de benenwagen!

Verder.. ontwikkel ik samen met Martijn wat pedagogische vaardigheden op de maandag als we een groep blije Japanners op de hoogte brengen van de wondere wereld van de Nederlandse taal.

Dingen zijn zoals ze horen te zijn in Nagasaki. Hoewel ik langzamerhand extreem verdrietig word van mensen die steeds maar blijven herhalen dat ik alweer bijna naar Nederland moet.. hou eens op joh! Het begint langzamerhand wel door te dringen dat ik op een gegeven moment met een gebroken hart op Narita zal staan, terug moet keren naar een land die niet meer als mijn thuis beschouw..

Omdat ik intens verdrietig word van het uitstorten van mijn hart over dit soort droevige thema's .. hier wat leuke, beknopte, feitjes:

- De nampa-teller staat ondertussen op 3

- Op een willekeurige zaterdagnacht hebben ik, Glynis, Sander, Rolf, Jurre en een random Chinees kind een 400m hoge berg dat achter ons huis staat beklommen

- Ik faalde op een gegeven moment wel erg in mijn Japans toen ik bij het postkantoor om een tebukuro i.p.v een fukuro vroeg. (Dat eerste betekent handschoen en de tweede een tasje)

- Ik heb met een hele leuke Japanse gozer (DE Kei) gedate

- Glynis en ik hadden laatst de Power Rangers film gezien, toen was ik erachter gekomen dat ik na al die jaren nog steeds de hots heb voor die groene/witte.

- De Musketier is snorloos

- Je mag in Japan niet in het OV bellen en je wordt zelfs verzocht je mobiel op de zogenaamde "manner-mode" te zetten, maar dit weerhield Sander niet om mij in een overvolle tram te bellen terwijl mijn telefoon op volle volume stond!

- Je mag in Japan op de stoep fietsen en dit houdt in dat ik regelmatig mensen bijna van hun sokken fiets

- Heb je al gegeten rond 18:00? Wat ben jij vreemd zeg, veeels te vroeg. Een gemiddelde Japannert eet gewoon rond 20:00, 21:00 en om middernacht is het ook volkomen done

- Wat sta jij in dat tijdschrift te bladeren? Ga je het kopen of niet?! In Japan zie je mensen uren lang bij het tijdschriften kiosk in allerlei boekjes bladeren.

- Westerse-stijl w.c's hebben een speciale functie om allerlei geluiden te verdoezelen, maar ga daarna niet voor de wasbak je neusje staan poederen omdat je dan een last bent. Dat doe je gewoon bij de speciale spiegels in dezelfde w.c-complex.

- Lekker bruin worden? Welnee, zo lopen de Japanse dames met zwarte zon-paraplu's en dragen ze eventueel mouwtjes om de armpjes te beschermen.

- Hotpants? Kniekousen en torenhoge stripper-schoenen? Volkomen normaal, maar houd je decolleté lekker verstopt!

- Als je afrekent in de super wordt ieder prijsje opgenoemd, vervolgens wordt er gevraagd of het wel goed is als je geld wordt aangenomen.

- Zie je iemand wel zitten? Dan moet je eerst het langzame, pijnlijke proces van de zogeheten "groepsdate" doorstaan, want meteen met zijn tweeën op stap? Jaaa.. doei.

- De gemiddelde Japanse man vindt zichzelf "shy" en dat is vervelend! Damn you vervelende.. irritante.. woest aantrekkelijke.. Japanse mannen!

- Nomunication is tof! (Snap je het? Nee? Nomu is het Japanse werkwoord voor drinken, combineer dat met communication en je krijgt communicatie via drank. Met andere woorden alcohol doet wonderen!)

Snap je um? Snap je mij nu?

Salut! Ik Zie Izakeya!

Omringd door Russische matrozen tijdens het Boten-festival ~

Gobusata itashimashita ~ (Ik ben lui geweest en heb niks van me laten horen. Mijn nederige excuses..)

Gister kreeg ik bijna een beroerte omdat een beest van monsterlijke, gigantische proporties mijn kamertje binnen was gedrongen. Verlamd van angst, maar toch net zo hysterisch als een boze Zuid-Amerikaanse vrouw kreeg ik het voor elkaar om heel de dormitory bij elkaar te gillen. Nadat ik het gedrocht met een opgerolde kanji-schrift een mislukte hengst had gegeven belandde hij op mijn bed en mijn schattige Mameshiba-kussentje. Toen ik deze verschrikking de deur uit had geknikkerd duurde mijn hysteria voort. Overweldigd door stuiptrekkingen verdween mijn writer's block als sneeuw voor de zon.

Vandaar..

Maar, het is uiteraard mijn bedoeling niet om mijn trouwe lezers te vervelen met typische Lena situaties.. (of eigenlijk ergens weer wel..) maar op de hoogte te houden van allerlei Japan-akkefietjes. Brace yourself, want deze post gaat over onze vriendelijkste vriend Hide en hoe ik Russische matrozen man-handle!

Het is natuurlijk alom bekend dat wij vaste klant zijn bij de Izakaya genaamd Izakeya, maar wat niet zo bekend is dat wij de harten van wat medewerkers voor ons wisten te winnen! Ik, persoonlijk, ben nog steeds op een missie om een bepaald hart voor me te winnen, maar laten we dit in het midden laten.

De eerste associatie met de Izakeya is natuurlijk Hide. Als je een brainstorm-spin op een bord zou kalken, zou zijn naam het eerste lijntje krijgen. Die vrolijke hoofdbarman toch. Niet de meest woest aantrekkelijke vent, maar echt wel een vriendelijke gast. Omdat hij meestal niet op maandagen werkt besloten we eens op een blauwe maandag (hey!) een hapje te gaan eten met hem. Zo nam hij ons mee naar een andere izakaya, waar schijnbaar vrienden van hem werkten. Van de partij waren, ik en alle jongens minus Martijn.

We wisten niet goed wat we moesten bestellen dus lieten Hide zijn favoriete Japanse hapjes kiezen. Little did we know dat hij aan een stuk door zat te bestellen en we achteraf een rekening van 35€ pp voorgeschoteld kregen. (Voor Japanse voedsel-begrippen is dat een shitload of cash!)

Goed, het was echt reuze gezellig en Hide prees het feit dat wij altijd vriendelijk en beleefd tegen het personeel zijn. Ook vond hij het geniaal dat we de namen van de staff members kenden en het oprecht leuk vonden om met ze te babbelen. Het is echt zo.. de Izakeya is magisch. De mensen zijn er zo geweldig en ik voel alsof er iets aan mijn week ontbreekt wanneer ik niet ben geweest.

Na een gezellige babbel verslikte ik me bijna in mijn ライムサワーomdat de rekening plotsklaps tevoorschijn kwam. Hoe dan ook.. de mannen waren nog steeds hongerig, dus werd er besloten om na talloze beesten te hebben verslonden nog okonomiyaki te gaan eten. Dit keer gingen we naar een tentje waar andere vrienden van Hide werken.

Onze kleine Japanse vriend werd erg energiek na die talloze alcoholische versnaperingen en begon ons prachtige beloftes te maken. Zo gaan we nog: bij hem thuis eten, komt hij langs bij ons thuis met een enorme krat bier, gaan we tegen de Izakeya-staff bowlen en gaan we 's zomers naar het strand.

Hier heb ik wel tamelijk zin in. Laten we het hopen dat al die wilde plannen doorgaan!

Nadat Hide ervandoor ging met de taxi zijn wij nog purikura wezen maken en werd ik mijn lurven gekregen door een of andere vreemde mevrouw die maar bleef herhalen dat ze me erg leuk vond. Leuker was dat ze Sander een flinke spank had gegeven!

Strike a pose!

Een week later was Hide jarig en omdat hij gewoon op zijn eigen verjaardag moest werken besloten we uiteraard een bezoekje aan de 'keya te brengen, maar de dag ervoor werd er zowel door Matthias als Pyke aangekondigd dat ze cadeaus hadden gekocht. Na een lichte paniekaanval bij de simpele gedachte dat ik het echt niet kon maken om met lege handen aan te komen bundelde ik mijn krachten met Martijn samen. Toevallig hadden we die dag met een grote groep een etentje waarna we gezamenlijk naar huis liepen. Op dat moment brainstormde ik flink over wat ik Hide eens zou schenken en Martijn bleef maar herhalen dat hij van honkbal hield. Ik maakte gauw de link naar een honkbalpet en zo besloten we een half uur voor sluitingstijd van het winkelcentrum Cocowalk iets te kopen.

De meeste petjes waren afzichtelijk, of eigenlijk.. spuuglelijk. Zo waren er knalroze petjes voor mannen, petjes met jinglish (willekeurige Engelse woorden die niet in de context passen en vrijwel nergens op slaan..) en petjes met een teared look. We waren het met elkaar eens dat alles niet om aan te zien was, maar dat we toch voor de minst lelijke zouden gaan. Een minuut voor sluitingstijd rekenden we een grijs/zwarte teared-look pet af en lachten keihard (terwijl het echt niet grappig was!).

Op de dag van de verjaardag mailde ik Martijn gauw dat hij de afzichtelijke pet niet moest vergeten en marcheerden we en masse naar de Izakeya.

Hoewel er altijd ruimte voor ons word gemaakt, omdat wij de allerspeciaalste klanten zijn, was de hele hoofdzaal dit keer bezet door een of andere trouwreceptie. Lichtelijk teleurgesteld en ingesteld op het feit dat we eventueel weggestuurd konden worden, werden we naar een obscure privékamer, dat zich achter de hoofdbar bevond, geleid. De zaal oogde als een kantoor met zijn plavuizen vloer en wit/grijze kleurengamma. Met mijn kenmerkende eyebrow raise accepteerde ik de situatie en vond dat we er maar mee moesten leven.

Het positieve aan de hele situatie was het feit dat Hide zo onder zijn werktijd gewoon met ons kon borrelen. Zo zou hij dan fatsoenlijk zijn verjaardag kunnen vieren.

Gekke, jarige jongen

De afzichtelijke pet werd meteen op zijn hoofd gezet en hij leek er blij mee te zijn. Misschien is de nieuwe pet gewoon beter dan zijn oude afgerachte? Hoe dan ook, je kan natuurlijk niet compleet nuchter op je eigen verjaardag blijven, dus konden we het niet laten om hem een hele pitcher cassis soda (cassis likeur met soda) achter zijn kiezen te laten gooien. Nou lukte dit niet in een keer en moest hij daarna gelijk naar de wc racen, maar voor ons was het uiterst amusant.

In de hoek van het zaaltje stond een klein barretje en Hide vroeg of ik zin had om mijn favoriete cocktail te maken. De ingrediënten van een zogenaamde Peach ginger zijn perzikenlikeur en ginger (van ginger ale). Een kind kan de was doen? Toch, slaagde ik erin om er een compleet zooitje van te maken door bijvoorbeeld de dosis half/half te doen i.p.v 1/6-5/6 en ijsklontjes te laten flikkeren. Nadat ik me als ware barrista had getoond mochten zowel Matthias en Pyke ook een cocktailtje maken. Al deze horeca-rampen staan op film..

Knalavondje!

Nadat de avond ten einde kwam verzamelden alle Izakeya-werknemers zich in ons kleine zaaltje en proostten ze op de jarige. Nadat wij in het Nederlands voor hem hadden gezongen en de Japanners een beetje proestten dronken we nog een biertje met zijn allen.

Met zijn allen

Na werktijd gaan alle staffmembers met zijn allen eten in de hoofdzaal. Rond die tijd hadden we onszelf een soort van uitgenodigd en dronken we nog een cocktailtje mee. Het was al rond 4-en en papa Hide zou morgen met zijn kinders naar de nieuwe Shin-chan film gaan, maar die zou het morgen flink voelen!

De dag daarop zijn ik, Pyke en Matthias weer met hem uit eten geweest en het bleek dat de film niet door was gegaan omdat zijn kinders verkouden waren. Die ontsprong de dans..

Is Hide niet de meest gezellige 39-jarige kerel ooit?

Maar, er zijn ook andere dingen in Nagasaki, behalve rondhangen met man-kinderen, gebeurd. Het was 帆船祭り (hansen-matsuri, oftewel het Boten-festival) waarbij boten uit verschillende landen aanmeren in de haven van Nagasaki. Tijdens dit vierdaagse festival werd er ook jammergenoeg regen voorspeld, en het zou slechts donderdag mooi weer zijn.. dus besloten ik, Glynis, Rolf en Sander keihard naar de haven te fietsen om de boel eens flink te onderzoeken.

From Russia with Love

Eenmaal aangekomen was het eerste wat mij opviel de gigantische groepen matrozen. Little did I know.. het waren Russische matrozen. Ik giechelde een beetje toen ze ons passeerden, riep: "Hey Russen!" (in het Russisch) en saluteerde ze. De minderjarige mannen keken om, grijnsden ook een beetje en liepen verder. Toen ik ze later weer tegenkwam kwamen ze een babbeltje met me maken en wilden ook wat kiekjes schieten. Het grappige was dat ik ze vanaf de verte vloekend en scheldend hoorde aankomen en toen ze eenmaal voor me stonden ze ineens heel beleefd U tegen me zeiden.

Soort van solidariteit..

Na dit kleine beetje nationalisme had ik zelf ook een missie; namelijk wat voedsel scoren. Dit lukte aardig, want Glynis en ik besloten om wat gebakken inktvis op een stokje te kopen. Niet lettend op de walgende blikken van Rolf en Sander smaakte het best goddelijk.

Inktvis op een stokje!

Het festival viel qua grootte ietwat tegen, maar ik verwachtte dan ook zoiets als O-kunchi. Niets aan te doen, dan maar in de Starbucks hangen.

Starbucks, geliefde Starbucks

De volgende dag stond vuurwerk op het programma, dus besloten we met een grote groep te gaan eten om vervolgens het spectakel te gaan bewonderen. Tja, ik ben het vuurwerk in Scheveningen gewend, dus ik vond het niet zo heel bijzonder, maar desalniettemin.. het was vuurwerk in Japan!

Het regende ook nog eens best flink, maar dat weerhield mij en Matthias niet om daarna nog even langs de 'keya te gaan..

Met Inoue "Het Ventje" en Hide

Een dag later besloten ik, Matthias, zijn vriend Tycho en Maaike om Inasayama te trotseren, want Tycho wilde er heen en ik was ook nog niet geweest. Japan heeft drie panoramische uitkijkpunten, en Inasayama is daar een van. Aan de top wordt je beloond met een zogenaamde million dollar view.. en 's nachts zou het helemaal magic zijn.

Na wat gegeten te hebben bij Amyu-plaza zijn we met de kabelbaan omhoog gegaan. Onze timing was subliem, want toen we er om precies 20:50 aankwamen werd er beneden vuurwerk afgevuurd!

Aanschouw!

Na dit schouwspel kon ik met volle moed aan een nieuwe schoolweek beginnen, want een beetje studeren moet ook gebeuren.. soort van.

Ook was mijn bijbaan begonnen waarbij ik samen met Martijn Nederlandse les geef aan Japanners. Wij, tweeën, als docenten.. klinkt als een ware catastrofe, maar we waren harstikke goed in staat om les geven. Ik bezit daadwerkelijk pedagogische kwaliteiten (al zeg ik het zelf) en vind het eigenlijk best wel leuk!

Ten slotte, het was laatst Golden Week in Japan. Zo gaat iedere Japanner reizen, vandaar dat ik geen reservering in Hiroshima kon maken.. ik ben dan ook een last-minute iemand.. balen, maar goed.. ik plan om stiekem een weekendje weg te glippen voordat het regenseizoen in Japan begint.

Lena's Nieuwe Liefde

Sakura aan het Filosofen Pad in het wonderschone Kyoto

En zo had ik laatst mijn eerste soloreis gemaakt. Met de lentevakantie bijna erop zitten vond ik het zonde om mijn tijd in Nagasaki te spenderen en moest ik gewoon even weg. Lekker alleen, zodat ik met niemand rekening hoefde te houden. In Nagasaki bloeide al wat sakura (kersenbloesem), maar dit bevredigde de romantische Lena diep van binnen nauwelijks en daarom besloot ze af te reizen naar de oude hoofdstad Heian oftewel Kyoto.

Ik ben helemaal gek op Kyoto en ben er al eerder geweest in november met de studiereis van de universiteit, maar met slechts een anderhalve dag in de prachtige stad deed dit een beetje zeer. Ik wilde Kyoto in de lente herontdekken, sakura en tempels bekijken, shoppen, met mensen afspreken en dit alles op mijn dode gemakje doen!

Woest op zoek naar hostels op internet, en nog steeds een beetje getraumatiseerd door het hostel in Okinawa, vond ik voornamelijk dormitories. Ik ben zo'n iemand die erg op zijn privacy gesteld is en hekel heeft aan het delen van personal space, maar een single room was veel te prijzig gezien het feit dat ik al een voortuin kwijt was aan de shinkansen tickets.

Zo stuitte ik op het hosteltje Gojo-Guesthouse en boekte ik maar. Later bleek dat het the best choice ever was!

Een week later vertrok ik op een vroege zondagochtend richting het station om mijn Kyuushuu-kagome sneltrein van 9:32 te pakken. Na wat geslapen te hebben werd ik alweer wakker op Hakata, Fukuoka en moest ik even een sprintje trekken naar de shinkansen. Terwijl ik buiten adem mijn gereserveerde zitplaats zocht bleek dat er een salarisman zat. In mijn meest subtiele Japans vroeg ik of dat niet misschien, eventueel, mogelijk mijn zitplaats zou kunnen zijn. Nadat ik mijn kaartje liet zien, antwoordde hij met een: ”マジですか?" (serieus?) en stond meteen nerveus op. Later bleek dat ik gelijk had en hij in de verkeerde wagon zat. De komende vier uur vermaakte ik mijzelf met wat literatuur, muziek en gebabbel met een Japanse vrouw naast me.

Aangekomen op Kyoto rond 14:30 stond ik oog in oog met Kyoto Tower en terwijl de aangename zonnestralen mijn vermoeide gezicht streelden voelde ik me meteen goed en besloot ik mijn spullen bij het hostel te dumpen en keihard op pad te gaan.

Kyoto Tower, mijn missie voor de volgende keer: naar de top!

Het stratensysteem van Kyoto is eigenlijk heel simpel. Het is volgens mij gebaseerd op een rastersysteem en kruisingen van straten zijn net coördinaten. Wat ik wel onderschat had waren de loopafstanden.. dat zou ik over twee dagen weten ook..

Hoe dan ook, mijn hosteltje lag op een half uurtje loopafstand van het station af en lag ook nog eens aan een grote weg genaamd Gojo-doori. Eenmaal ingecheckt werd ik begroet door de meest vriendelijke staff die me drie couponnetje gaven voor wat drankjes in de bar/lounge van het hostel en me een rondleiding gaven. Daarna ging ik meteen richting Kiyomizu-dera, die op een kwartier loopafstand lag.

Ik zou eerst met een Japans vriendinnetje uit Tokyo afspreken, maar die kreeg het niet voor elkaar om op het laatste moment shinkansen-kaartjes te scoren, dus dat feest ging niet door. Geen nood, want ik zou ook nog met Timor en Kirsten afspreken: twee Nederlanders die in Kyoto gaan studeren. Ik zat bij Timor in de klas bij een Writing Skills groep in Leiden en hij kwam laatst in Nagasaki, dus reden genoeg om de bloemetjes buiten te zetten. Maar ik zou ze pas 's avonds kunnen ontmoeten, dus moest ik mezelf in de middag vermaken.

Het weer was wonderschoon, dus ik liep flink door naar Kiyomizu-dera. Ik genoot uiteraard van mijn favoriete view ooit, maar het was me daar toch een heksenketel! Lichtelijk overrompeld door de massa had ik het voor mijn doen snel gehad en besloot ik de hoofdwinkelstraat te verkennen.

Mijn favoriete Kyoto-uitzicht ooit, misschien wel van heel Japan

Te voet ging ik richting Kawaramachi/Sanjoo-doori, the place to be om keihard yen te laten rollen. Nou had ik die avond nog niet zoveel yen laten rollen omdat ik simpelweg door de bomen het bos niet meer kon zien. Er was zoveel te zien en er waren bizar veel winkels en warenhuizen. Overwhelming shopping experience!

Na wat voedsel bij de Sukiya was de middag alweer om en had ik met mijn twee gidsen in Kyoto op een zekere locatie afgesproken. Omdat het nog geen tijd was en ik de locatie moest vinden, wilde ik er op mijn gemakje heen lopen. Helemaal zelfverzekerd ging ik natuurlijk keihard de verkeerde kant op, maar toen ik me dat realiseerde gebeurde er iets geks. Een fietser die vlak langs me reed keek verdwaasd om en ik had ook eventjes een zekere wtf-uitdrukking op mijn gezicht. De fietser bleek Adri Rommers te zijn, een student van mijn jaar in Leiden die in Kyoto studeert. Nadat we allebei moesten lachen en zeiden dat het een kleine wereld was wees hij me op het feit dat ik de verkeerde kant op liep. Gelukkig moest hij dezelfde kant op en liepen we babbelend langs Gion, de oude stadswijk. Omdat hij aan de studie moest voor de volgende dag namen we afscheid en ging ik richting mijn locatie.

Eenmaal herenigd met Timor en Kirsten, omdat ik ze al twee hele weken niet had gezien (!) besloten we door Gion te wandelen. De roze kleur van de sakura zag er goed uit gecombineerd met de gedimde straatlicht en donkere nachthemel. Sommige foto's die ik had genomen zagen er onwerkelijk uit!

Sakura in Gion!

Subliem!

Het was al relatief laat en omdat zij een curfew hadden moesten we eventjes snel een drankje doen in een decadente bar. Zo belandden we in een vage tent op de tweede verdieping in een smal steegje in Gion. Timor bestelde een maccha-cocktail en het duurde een half uur voordat hij het daadwerkelijk in zijn handen kreeg. Nadat hij eindelijk een langverwachte slok had genomen vroeg ik op keiharde volume of het niet きもい (smerig) was. Gelukkig zaten we maar een meter van de bar vandaan.. echt, ik deed mijn persoon eer aan..

Rond elven namen we afscheid en hadden we voor de dagen daarop ook afgesproken. Eenmaal in mijn hostel was ik brak en ging ik meteen slapen. Mijn futon lag hemels, maar het gesnurk van een Franse vrouw tegenover me was minder..

Op dag twee had ik een heel ambitieus wandel programma opgezet. Het weer was prachtig, dus reizen met de metro vond ik geen noodzaak. Met deze gedachte in mijn achterhoofd begaf ik mij richting het Filosofen Pad, een wandelroute met vele tempels. Just what Lena likes. Het culturele verlangen in mij werd perfect gestimuleerd.

Dit soort geweldige plaatjes kwam ik tegen

Zo bekeek ik ook de Eikando Zenrin-ji, een tempel van de Jodo-sekte, die een prachtige pagode met een killerview had. Sakura bloeide volop langs het filosofenpad, en dit resulterende in het feit dat menig Japanner en toerist er volop voor ging poseren.


Ergens in het Eikando Zenrin-ji complex

Uitzicht vanaf de pagode

Sakura aan het Filosofen Pad

Ook kwam ik bij het Zilveren Paviljoen terecht, het broertje van zou ik zeggen, die zijn zilveren laag nooit heeft gekregen. Het was daar niet alleen een heksenketel, maar het stond in de steigers!

Zilveren Paviljoen

Ugh.. nadat ik wat Kyoto specialiteiten en een maccha-ijsje had ingeslagen ging ik eventjes in zon relaxen.

Soort van uitgerust ging ik richting Keizerlijk Paleis. Ik schat dat ik daar een uur over deed, het complex zelf was van gigantische proporties en ik voelde mijn kuiten verkrampen. Na wat in de zon gechillt te hebben besloot ik om weer richting Kawaramachi te gaan om te winkelen. Succes verzekerd, want ik heb een yukata gekocht! Yukata-verkoop is redelijk sneaky, want de grote toeristenvallen verkopen yukata voor 6000 yen en je krijgt er niet eens een obi of koordjes bij. Ik weigerde om in de val gelokt te worden, dus ging ik naar een klein winkeltje in een zijstraatje op zoek. Daar scoorde ik voor 2700 yen een pracht yukata, obi, koordjes en een tasje! Ik kon die avond wel sterven van geluk!

Mijn tweede yukata!

Net zo gelukkig als een klein kind met kerst besloot ik me richting hostel te begeven. Toen ik de lounge binnenkwam maakte ik al gauw kennis met Duitse Teresa, Nederlandse Peter en Australische Beau die naar de Kiyomizu-dera wilden, omdat het mooi verlicht zou zijn. Nadat ze vroegen of ik mee wilde stemde ik natuurlijk toe en had ik geniale plaatjes kunnen schieten vanaf mijn favoriete uitkijkpunt!

Once again: mijn favoriete plek in heel Japan

Futuristisch ogende Kiyomizu-dera

Terug in het hostel ging ik borrelen met Peter en nadat de meeste gasten in hun futon lagen te knorren kwam Kenji, de leuke Japannert die in het hostel werkt, met ons mee drinken. Terwijl hij steeds gezelliger werd van de whiskey die een gast had achtergelaten werden de gesprekken steeds leuker en zei die dat Reina-chan (ik dus) zou wakker komen maken als ik niet voor 10:30 beneden bij het ontbijt zou verschijnen. Ok ok.. ik zou gaan ganbatte ageru voor hem. Mijn best doen dus.

Ha! Ik zat al rond 10:15 de volgende ochtend aan de ontbijttafel en kreeg een heerlijke koffie en boterham (Kenji was ook zo schattig..). Op deze betreffende dag had ik met Timor en Kirsten op Kyoto-centraal afgesproken om naar de Fushi Inari Jinja te gaan. Nou had ik al het genoegen gehad om het met Rolf en Sander 's nachts te beklimmen, maar overdag heeft ook zijn charme, deshou?

Voordat Timor en Kirsten kwamen besloot ik naar het dak van Kyoto-station te gaan en te genieten van de killerview. Het station zelf oogt super futuristisch en heeft zelfs een helikopter landingsbaan op het dak!


Vanaf de elfde verdieping van Kyoto-eki

Nice! Helicopterlandingsbaan!

Ondanks het killerview voelde ik een oude dansblessure opkomen. Mijn rechterknie deed echt te zeer en ik moest dadelijk ook nog eens talloze trappen gaan beklimmen.. maar ik zou de Inari Jinja trotseren! Mank of niet!

Eenmaal daar schoten we wat prachtplaatjes en besloten we te chillen op de helft van de klim. Op een gegeven moment sprong ik op en richtte ik mijn camera op mijn twee tourguides, terwijl ik dat deed liep er iemand met wat tassen voor het beeld. Geagiteerd riep ik hardop: "Wat doet zij!" en maakte ik de foto. Achteraf was het een Nederlandse.. mijn subtiliteit kent gewoonweg geen grenzen!

Voor de ingang van de Inari Jinja

Voor de toorii

Uitkijkpunt vanaf Inari Jinja

Na dat stukje schaamte kondigde Timor aan dat we 's avonds naar een Izakaya zouden gaan, omdat hij met een Japans vriendinnetje had afgesproken. Zij zou ons met drie anderen rond 18:30 in het centrum opwachten. Leek me harstikke gezellie, dus na enigszins mank de Inari Jinja te zijn afgelopen besloten wij bij een Starbucks in het centrum onze tijd te doden. Ik kocht een awesome Kyoto-edition mok!

Helemaal verliefd op mijn mok volgde ik de ondertussen grotere groep naar een Izakaya op de negende verdieping van een warenhuis. Het was een hele osshare bedoeling, heerlijk classy! Na lekker gegeten, gedronken en gebabbeld te hebben nam iedereen afscheid en liet Fransman Baptiste, die eerder in Kyoto had gewoond, mij zien hoe ik het snelst terug kon naar mijn hostel.

Rond tienen deed ik even een borrel in de lounge, maar Kenji kwam naar me toe om te vertellen dat er vandaag vroeg zou worden afgesloten en dat het feest voortgezet moest worden op de tweede verdieping. Ik had zoiets van, nou zeg.. maar, eventjes later toen alle gasten naar boven gingen zei Kenji dat de staff eigenlijk uit drinken wilden gaan bij een Latin-bar en vroeg of ik meeging. Zoiets sla ik natuurlijk niet af en zo ging ik met vijf Japanners en een Mexicaan genaamd Enrico naar bar 'El Latino'. Waarom perse een latinbar en waarom namen ze de Mexicaan mee? Blijkbaar kunnen sommige staffleden geweldig Spaans! Ik verbaasde me en zei dat ik al drie weken voor de grap ook Spaans leer. (Op mijn DS, my Spanish coach! Wat! Het werkt! Yo soy una muchacha, como estas?)
Met de Gojo-Guesthouse crew, dronken Mexicaan achterin, Kenji naast me

Het was een supergezellige avond!

We werden met de auto opgehaald, thuisgebracht en bij thuiskomst liet ik me even in de gemeenschappelijke ruimte zien. Voordat ik het wist zat ik beneden met een Canadese en Kenji tot vier uur 's nachts te babbelen.

Met pijn in mijn hart moest ik de volgende dag uitchecken en toen besefte ik me iets: ik vind het heerlijk om alleen te reizen! Ik ben eigenlijk gek op dormitories! Mensen ontmoeten, alleen op pad zijn, afhankelijk zijn van jezelf vind ik allemaal geweldig. Mijn Kyoto-reis heeft me echt zoveel zelfvertrouwen gegeven als mens en ik heb echt kunnen ontdekken wie ik ben als persoon. Als ik weer naar Kyoto terugga wil ik beslist in hetzelfde hostel verblijven.

Na afscheid te hebben genomen van de staff ging ik richting Kyoto-station om mijn spullen in een locker te dumpen. Daarna? Keihard winkelen! Maar, mijn knie deed echt heel zeer, het begon te regenen en ik was op een gegeven moment soort van verdwaald. Dit zorgde voor wat frustratie aan mijn kant. Ik kauwde woest op mijn kauwgom, tuurde gefronsd op mijn kaart en riep af en toe "ありえない" (dit kan toch niet!). Ik voelde me minder gelukkig op dat moment, maar hield mijn hoofd koel en alles kwam goed.

Ik was eigenlijk op zoek naar een Yojiya-winkeltje in een Daimaru-warenhuis. Yojiya is een traditionele Japanse make-up lijn, alleen in Kyoto verkrijgbaar en mijn mama zou er erg gelukkig mee zijn. Leuk en aardig, maar heel lastig te vinden.. en ja puur toevallig spotte ik de vrouw die in een spiegel tuurt, het symbool van het merk! Yokatta!

Na dat gekocht te hebben voelde ik me redelijk miserabel vanwege mijn knie. Het weer werkte niet mee, dus besloot ik mijn middag in de Starbucks door te brengen. Na wat verveling was ik er helemaal klaar mee en mailde ik Timor of hij dadelijk zin om wat te eten. Gelukkig had hij nog tijd om mij te chillen, dus besloten we een hapje te tijdje op de elfde verdieping van Kyoto-eki. Het eten was goddelijk! Ebi tempura-don (gefrituurde garnaal op rijst), udon en een overheerlijk cakeje! Perfecte maaltijd om mijn laatste uur in Kyoto af te sluiten!

Na het eten nam ik afscheid van Timor en Kirsten en liep ik op dat moment immens mank richting mijn shinkansen. Mijn reis verliep vlekkeloos, maar ik verveelde me te pletter omdat ik nergens zin in had. Bah! Eenmaal aangekomen op Nagasaki rond 0:00 besloot ik om een taxi richting huis te pakken, want mijn knie trok het echt niet meer..

Indruk? Ik hou van Kyoto! Het is nu in mijn optiek de mooiste stad van heel Japan. Ik zou er meer dan graag willen wonen! De stad leeft; het heeft zijn overweldigende kanten en zijn momenten van rust. Een drukke winkelstraat en een rustig uitkijkpunt. Een hoog contrast tussen chique, verfijnd en modern tussen het oude, elegante Japanse straatbeeld. Het is er prachtig, een stad naar mijn hart.

Double B-day Bash, Bonen en ナンパ

Verjaardagsfeest in Izakeya

Zo ben ik onlangs weer 22 lentes jong geworden, vandaar deze korte B-day verslag ~

Nou ben ik op 13 maart jarig en wilde ik mijn verjaardag uiteraard met mijn geliefde Nagasaki-familie vieren. Ook onze San-chan is midden maart jarig, namelijk de 11e, daarom besloten we onze verjaardagsfeesten keihard te fuseren op 12 maart. Locatie? Uiteraard onze favoriete izakaya genaamd Izakeya.

Rond tienen gingen we met een gigantische groep mensen richting Sumiyoshi om doldwaas feest te vieren. Van de partij waren ook twee Japanse voetbal vrienden van Martijn en Sander, en man-vrienden zijn uiteraard meer dan welkom. Eenmaal in de Izakeya werden we hartelijk ontvangen door onze vriendelijke vriend Hide.

Na wat geproost kwam het leuke gedeelte; cadeaus! Uiteraard eerst San-chan, want ik was technisch nog niet jarig. Wel awesome dingetjes gehad zoals; een kickass roze, met sakura-versierde Starbucks tumbler van Matthias, de meest relaxte teensokken van Sander en mijn nieuwe verslaving; een Mameshiba knuffel en boekje met schattige feitjes van Martijn en zijn schattige chick Maki.

Verder wat manga, wat voor kun je natuurlijk wel raden u_u .. leuke dingetjes gekregen!

Ik wil even uitwijden over Mame-shiba! 枝豆/Edamame zijn groene bonen die je uit de schil moet zuigen of knijpen, en omdat sommige mensen dit gevoel zo relaxt/orgastisch vinden zijn er replica bonen op de markt die je hoe vaak je maar wilt kan uitknijpen! Ook ik ben gevallen voor deze aandoenlijkheid..

Hij huilt denk ik van blijheid

Ook Hide was wederom erg gul; zowel ik als Sander kregen een fles wijn en lekkere gebakjes met kaarsjes. Ook werd het licht gedimd en werd er voor ons met volle borst gezongen door de aanwezigen. Superavond gehad!

Nu het tweede gedeelte van deze post.. Is men bekend met de term nampa/nanpa? Ik ben zo van mijn a propos vandaag dat ik het simpelweg niet kan laten om erover te bloggen. Een nampa is een gozer die random vrouwen op straat aanspreekt met de intentie om ze mee uiteindelijk mee te nemen naar een Lovehotel. Er is ook een gyaku-nan (een omgekeerde nampa, een vrouw) die schandalig willekeurige mannen aanspreekt.

Zo werd ik in mijn tocht naar de You Me Saito ruw verstoord door een random gast die mijn vier vragen stelde:"学生ですか？何歳ですか？どこに行くか？一緒に遊ぶか" Ben je een studente? Hoe oud ben je? Waar ga je heen? Zullen we samen spelen? (letterlijk vertaald dan, het betekent eigenlijk 'wanna hang out' of iets in die trant). Dat ik dit nog mee mocht maken in het vredige Nagasaki. Nou vond ik die gast meteen een treurtoeter en zei dat ik hellsno in zijn auto zou stappen. Toen ik hem had geloosd moest ik nog een half uur lachen. Wat een gast!

Geen woorden..

Mijn Japanse Gezin

Mayu, Oma, Misato, Moeder, twee kleine zusjes

Omdat ik op 15 februari het privilege had om in een traditioneel Japans huis te zijn en mee te eten met een echt Japans gezin, is een tribute post!

Goed, ik meen te hebben geblogd dat wij tienen een bezoek hadden gebracht aan een echte Japanse middelbare school. Daar kregen we ieder tien kinders aangewezen en de twee schattige meisjes uit mijn groepje hadden mij een kerstkaartje gestuurd. Immens gevleid, besloot ik de favor terug te doen door een kaartje terug te sturen. Op het kaartje had ik mijn telefoonnummer en mail-adres neergekrabbeld, zodat als het kind vragen had ze mij kon mailen.

Dit gebeurde inderdaad al gauw en zo mailde ik heen en weer met Ogawa Mayu, het schattigste 15-jarige meisje ooit. Na een paar dagen kreeg ik te horen dat ze haar ouders over mijn persoon had verteld en die waren op een gegeven moment helemaal in hun nopjes. Want, de kans om een buitenlander uit te nodigen voor een etentje stond voor de deur, en deze buitenlander had er duidelijk zin in. Ik werd dus uitgenodigd voor avondeten bij de Ogawa household!

Op de dag zelf zou ik Mayu en Misato (ook een kind uit mijn groepje) op Hama no Machi ontmoeten waar we de middag zouden doorbrengen om vervolgens richting haar huis te gaan. Ik had me die dag verslapen en haastte me als een malle door naar de tram te sprinten. Hopend dat ik mijn omiyage niet had vergeten mee te nemen (Nederlandse chocolade) plantte ik mezelf ergens in de tram neer en vertrok richting Hama no Machi.

We hadden voor de MacD afgesproken en ik was zelfs een beetje te vroeg. Na een kleine vijf minuutjes werd ik verwelkomd door twee meisjes die nog even aan het lunchen waren. Van de partij waren ook hun kleine zusjes van 12 die de akage no gaijin kwamen bewonderen.

Al gauw gingen we richting de arcade hall om purikura te laten maken, want Japanners zijn er helemaal weg van. Purikura zijn fotohokjes waar je en masse in kan staan, gek kan poseren, sjablonen kan kiezen en ze vervolgens inkleuren. We hebben die in Nederland ook, maar die zijn te pauper vergeleken met de door gyaru versierde automaten hier. Hoe vaak heb ik die dag precies purikura laten maken? Juist, drie keer! De kinders zelf gingen al twee keer voordat ik was gekomen.. met andere woorden, menig Japanner gaat bankroet door de verslavende fotoshoots. De kwaliteit is awesome though! I feel pretty sexy!

Purikura ~
En dat dan een keer of twintig

Omdat ik het zielig vond voor de kinderen, had ik natuurlijk ook een groot gedeelte betaald.

Later gingen we ijs eten en besloten we om dezelfde keitai-straps (telefoon hangers) te kopen om onze date te vereeuwigen. Nadat we na drie winkels niets leuks hadden gevonden, besloten we maar om in een supermarkt rond te kijken. Daar vonden we keitai-straps van dezelfde serie, maar met verschillende beesten. Ieder beest stond voor geluk op een bepaald vlak. Ik wilde iets met het ontmoeten van leuke Japanse mannen, maar die giraffen stonden me niet aan, dus kocht ik maar kapot schattige schildpadjes die gezondheid symboliseren.

Sprintend naar de bus vertrokken we richting de heuvels. Het was een bizar eind omhoog, naar een gedeelte in Nagasaki waar ik nog nooit ben geweest. Na een rit van een minuut of twintig stapten we uit bij een buurt vol traditionele Japanse huisjes en kreeg ik het benauwd. Ten eerste, ik zou me bizar goed moeten gedragen en ten tweede, haar gezin is groot! I mean, vader, moeder, opa, oma, zusje. Met een knoop in mijn maag volgde ik Mayu de heuvels op en stond regelrecht voor een authentiek Japans huis. Ik was zo nerveus! Het is niet te omschrijven..

Toen haar vrolijke oma de deur open deed en ik "O-jama shimasu!" riep (Ik ben een last) en mezelf voorstelde wandelde ik het huis binnen. Nadat ik mijn souvenirs aan de moeder had overhandigd praatte ik in mijn meest erende en nederige Japans. Dit resulteerde in wat gelach, want ik deed blijkbaar overdreven netjes. Nadat ik te horen kreeg dat dit niet hoefde, nam Mayu me even mee naar een park in de buurt. Eigenlijk ook omdat haar papa een uiltje aan het knappen was.

Na een flinke klim werd ik beloond met een zogenaamde "ichi oku doru no keshiki" /a million dollar view.

一億ドルの景色

Met Misato en Mayu

Na het buiten spelen keerden we terug naar huize Ogawa waar het ondertussen wel erg lekker rook. Papa Ogawa zou namelijk kimchi nabe maken, iets wat ik graag eet. Nabe is eigenlijk een soeppan vol groenten zoals kool, tofu (jaa, dat is geen groente, weet ik. Stil), champignons, ui etc. Toegevoegd is ook vlees en kimchi (Koreaanse pittige groentestuk).

Terwijl ik in de woonkamer zat observeerde ik de omgeving om eens goed te onthouden wat er allemaal in een authentiek Japans huis te vinden is. Zo was er een tatami vloer, een laag tafeltje, een butsudan (boeddhistische altaar voor voorouderverering of recent overleden familieleden), foto's van familieleden die in de oorlog streden en wallscrolls met klassiek Japans. Dat ik zomaar bij dit geweldige gezin mocht komen eten vond ik echt een nederige ervaring.

Aan de eettafel zat ik naast papa Ogawa die mij bier bleef inschenken. Op een lege maag glazen bier drinken is een liability, want voor je het weet zou ik rare dingen gaan roepen. Gelukkig deed ik dit niet en gedroeg ik me netjes. Toen het gesprek over mijn mening betreffende de Japanse keuken gingen zei ik dat er vrij weinig dingen waren ik die niet lustte. "Oja joh.." zeiden papa en mama Ogawa terwijl ze voorstelden dat ik natto en umeboshi moest gaan proberen.

Natto is.. bonen? Hele kleine slijmerige bonen? Eigenlijk proef je er niet veel van, maar het vervelende is dat als je een hap neemt er allemaal slijmdraden aan je mond en eetstokjes blijven kleven. Zo werd ik uitgelachen.

Daarna probeerde ik dapper umeboshi te eten. Hoe zou ik die smaak eens omschrijven? Als een hele zure pruim (en dat is het ook, deshou?). Best smerig, maar ik was in staat om het met een stoïcijns gezicht naar binnen te werken. Daarom ben ik vast ook zo'n geniale pokerspeler?

Na het eten vertelde papa Ogawa me dat hij dertien jaar geleden mee had gedaan aan de drakendans van het Okunchi-festival. De drakendans houdt in dat een stuk of twaalf beren van kerels de 130 kilo wegende draak sierlijk laten bewegen. Hij was er vet trots. Zo trots dat hij meteen woest op zoek ging naar de videoband met beelden van die dagen. Ik voelde de bier best zitten en vond alles best. Ik koesterde op dat moment wel een diepe sympathie voor deze man die vol nostalgie een traantje wegpinkte bij het zien bij de beelden.

Gekregen; het symbool van de familiezaak. Het symbool is een draak, want papa Ogawa is heel trots op zijn deelname aan Okunchi

Ondertussen wenkte oma me. Ze wilde me een cadeau geven. Cadeaus zijn altijd leuk, maar ik had al bij deze mensen gegeten en kreeg al zelfgemaakte chocolade van ze (die ik vergeten ben mee te nemen, damnit).. ik zou het niet juist vinden om nog meer dingen aan te nemen.

Wat kreeg ik.. ?

Een YUKATA!!!

Mijn prachtige Yukata (L)

Oh mijn god! Hoe bedank je iemand voor zoiets? Ik wilde al een tijdje een yukata kopen, maar omdat oma vond, nadat ze de foto's van ons bezoek aan het schooltje had gezien, dat ik er goed uitzag in yukata wilde ze het mij cadeau doen. Ik kreeg ook een band die ze als jonge dame had gedragen! Ik bestierf het.. toen ze ook nog eens: "Denk af en toe eens aan ons en Mayu" zei voelde ik me zoo dankbaar dat ik hier mocht zijn. Ik maakte de meest diepe buiging ooit en bedankte heel de familie.

Ondertussen werd al redelijk laat en omdat zowel ik als Misato hier voor het eerst waren, zou mama Ogawa ons naar huis brengen. Bonus!

Ik heb echt een superdag gehad. Die mensen waren zoo lief en aardig dat ik ze nooit zal vergeten.

Sidenote, Japan humbles you. Deshou?

3 Girls 1 Matthias

Underneath the F-City sky

Ik begin mijn eerste blog van het jaar met een nogal frappante titel. Heeft het dezelfde connotatie als een zeker internetfilmpje? Misschien. Weet je wel zeker dat je dit wilt lezen? Zekers te weten, want afgelopen weekend ben ik met Maaike, Glynis en Matthias door Fukuoka wezen toeristen. Ik noem Fukuoka F-City. Waarom in godsnaam komt later wel, want het is cruciaal om Oud en Nieuw in Nagasaki te belichten!

Er werden verscheidene plannen gesmeden om Oud en Nieuw door te brengen; zo gaan Japanners meestal naar de jinja om te bidden en leek het sommigen van ons een idee om naar de Suwa Jinja (grootste Shinto-tempel in Nagasaki) te gaan, maar omdat wij geen Japanners zijn en uitgenodigd werden door de eigenaar van de Izakeya om tijdens de Countdown Party langs te komen, lobby'de ik keihard voor optie nummer twee. Ik ben verre van een cultuur barbaar, laat staan een Japanse-cultuur barbaar, maar ik had er weinig trek in om buiten kou te kleumen en te staan douwen in de tram. Besides, de Izakeya-eigenaar houdt van ons (nouja, voornamelijk Matthias) en wij houden nog zoveel van de Izakeya.

Matthias wordt besprongen door Martijn en de eigenaar van Izakeya

Michiel, Angel en een Koreaan met de nickname Fritsie kwamen langs in Nagasaki en dus besloten we om uiteindelijk met de hele bende een reservering in Izakeya te plaatsen. Een reservering onder de naam "Mattie-poo" zou ons geheid een geniale avond bezorgen. We gingen dus met een mannetje of 11 richting Izakeya, kregen een tafeltje in het midden van de zaak en werden meteen gezellig.

Van het vriendelijke personeel kregen we sterretjes, een of ander knalding en oudejaars soba. Soba is eigenlijk gewoon noedels, maar dan bruin en met extreem lange slierten. Japanners eten dit met Oud en Nieuw omdat lange slierten gelijk staan aan een lang leven. Nadat wij met z'n allen ook wat soba hadden geconsumeerd besloten we om deze geweldige tent nooit meer vergeten.

Toen de klok twaalf sloeg sprongen we op, staken we sterretjes aan, feliciteerden elkaar en begonnen random Japanners op ons af te stappen. Het was een superavond, want ook het personeel ging los. Zo werd iedere ober opgeroepen om te gaan iki, m.a.w een fles in 1x naar binnen te gieten. Negen van de tien keer lukte het de arme jongetjes niet en volgens mij werden ze al helemaal vernederd toen Matthias een Screwdriver-pitcher achterover sloeg.

Wij bij Izakeya

Over vernedering gesproken, velen drankjes later trok de eigenaar me bij mijn handje mee naar de keuken vol mannelijk personeel. Hoewel ik tegenstribbelde en riep dat de situatie te hazukashii voor woorden was, vroeg hij wie ik wel zag zitten. Hoewel ik de harten van velen mannen moest breken toen hij naar ze wees en ik "Nee" zei, keek ik richting een redelijk aantrekkelijke jongeman. Little did I know, dat de eigenaar hem riep en er op stond dat die gozer met mij ging babbelen. Om of andere reden praatte hij Engels tegen me, terwijl ik toch echt wel in staan was om een normaal Japans gesprek te voeren. Hoe dan ook, de hele situatie was faal en al helemaal toen een of andere smerige gozer een half uur lang me ging vertellen hoe geweldig Nederland wel niet was.

Wat dacht ik wel niet...

Het Nieuwe Jaar is dus met allerlei soorten vernederingen begonnen.. hoe dan ook, wij waren wederom de laatste klanten en toen wij buiten stonden te hangen was de eigenaar zo vriendelijk om samen met ons een fles champagne open te trekken. De avond was super geslaagd en ik had het voor geen goud willen missen.

Complete bende

Sander zei dat we de volgende middag met Michiel, Angel en Fritsie zouden gaan lunchen, omdat zij terug zouden keren en ik had zoiets van ;_; maar was toch gegaan. 1 januari was de meest onproductieve dag ooit.

Het gaf niet, want voor ik het wist zat ik samen met Matthias, Glynis en Maaike in de bus richting Fukuoka! Fukuoka a.k.a F-City. Het zit namelijk zo, ik lees de Excel Saga manga en dat is een parodie op de Japanse maatschappij en speelt zich af in Fukuoka, dus ook een parodie op Fukuoka. Ok, dit soort informatie is niet zo heel spannend, maar vooruit. We besloten om met de bus te gaan en er te gaan overnachten. Ik boekte een cheapass hostel op een hele mislukte locatie, 40 minuten lopen naar het centrum, tekende een mislukte kaart en we waren minstens een uur kwijt aan het zoeken van die hostel.

We gaven de zoektocht op, pakten een taxi, dumpten onze shizzle in het hosteltje en gingen richting stad. We kochten een all-day metro kaart voor 600 yen en gingen richting een futuristisch winkelcentrum genaamd Canal City. Het heet Canal City omdat het winkelcentrum daadwerkelijk aan een kanaal ligt en er een kanaal dwars doorheen loopt. Ook de architectuur is apart, vanwege de vele verdiepingen, kronkels en aparte gangen. Wij, drie vrouwen, wilden shoppen en sleepten Matthias mee. Hoewel ik me soms zorgen maakte om het feit of hij het wel vol zou houden met ons, zag ik datie soms muziek zat te luisteren of woest op zoek was naar Stitch-dingetjes. Maar toen viel mijn mond open, want ik stond voor een Shonen Jump-winkel. De uitgever van Dragonball, Bleach, Naruto etc.

Nou boeit Bleach en dat soort gein mij geen zak, maar Dragonball daarin tegen.. Zo moest ik een Capsule Corp. t-shirt kopen. Ik voelde me wel vreemd, want ik stond daar zodat als enige meisje in een winkel vol actieve Japanse jongetjes die net zo woest in al het merchandise graaiden als vrouwen tijdens een uitverkoop. Eenmaal uit de oorlogszone was ik achterlijk blij.

Kanaal in Fukuoka

Canal City, buitenkant
Canal City, binnenkant

Ondertussen had Maaike met een Koreaanse afgesproken die in het Ryuugakusei center had gewerkt. Zij liep met ons mee door de winkelcentra en we hadden ook samen gegeten. Wij kwamen met onze bus aan in Hakata-station, maar wilden eigenlijk vanaf Tenjin terug, omdat dat zoveel awesomer was, dus zou zij onze buskaartjes gaan veranderen. Terwijl zij dit zou gaan doen, zou ze dr man op het station treffen. Ondertussen, zag ik in mijn ooghoek de mooiste man die ik ooit had gezien. Ik gaapte hem aan, probeerde geen vulgaire gebaren te maken en gooide mijn gedachtes meteen in de groep. Vervolgens gebeurde er iets verschrikkelijks, hij kwam dichterbij. Ik voelde me kapot sexy op het moment en hoopte dat hij met ons een praatje zou komen maken, maar dit is Japan en Japanse mannen doen zoiets bijna niet. Het was te mooi om waar te zijn toen hij zich voorstelde als de man van..

Als mijn blog een anime zou zijn, zou er nu keihard op een gong worden geslagen en zou ik dramatisch omvallen..

Terwijl ik me realiseerde dat dit het echte leven was, keek ik naar de grond en voelde me een volslagen idioot. Het erge was dat er getuigen bij waren.

Nadat we afscheid hadden genomen van Kim-san en haar dropdead gorgeous go-shujin (echtgenoot) keerden we terug naar het hostel, omdat we nog niet hadden ingecheckt. Jammer genoeg was er een avondklonk om 1 uur 's nachts waardoor wij genoodzaakt waren om snel te handelen. We wilden heel graag naar een Jazz-café of foto's maken voor een tent genaamd "Dark Room", maar deze plannen gingen jammer genoeg niet door, omdat we het niet zouden redden qua tijd en omdat we niet wisten waar al die tentjes zaten. We maakten een wandeling door de stad, maakten wat foto's en bezochten een tempel om al na twee uurtjes terug te moeten keren naar onze hostel.

Nachtelijke kleuren van F-City

Canal City

In het hostel ging het fout. Zo liet ik mijn ondergoed ergens in de gang slingeren en liet Matthias zijn sokken ergens op de trap liggen. We hebben er een zooitje van gemaakt..

Omdat we al om 10 uur 's ochtends uitgecheckt moesten zijn, besloten we om 10 te vertrekken. Nadat we ontbeten hadden bij een Frans tentje waren Maaike en ik op een missie om Matthias osshare (fasionable) te maken, want alle Japanse mannen zijn osshare! Daarom houd ik zo van ze.. maar genoeg over mijn sekistische trekjes. We gingen verder winkelen in Tenjin en waren op een gegeven moment in de 109 mannen-afdeling beland. 109 (juu-maru-kyuu is een berucht winkelcentrum in Shibuya, google eens) viel niet in de smaak bij onze Boeddha, dus besloten we rond te kijken in een hebbe-dingetjes winkel. Zo moest Matthias weer een Fukuoka-Stitch kopen en heb ik eindelijk een pokerset gekocht!

Nadat we het winkelen een beetje beu waren besloten we een groot park in Fukuoka te bekijken. Centraal in het park ligt een gigantisch meer en via een brug kan je naar de overkant lopen. Na wat lunch wandelden we verder en bekeken we de restanten van een kasteel. Opvallend aan Fukuoka zijn de tientallen zwervershuisjes in het park. Blauwe vuilniszakken fungeren als dak en compleet ingerichte huisjes vormden een thuis voor de zwervers. Verrassend is dat niemand zich erover verbaasd en dat alles wat ik had gelezen over de Japanse maatschappij klopt. Zwervers zijn voornamelijk mensen die ontslagen zijn en zich schamen om hulp te vragen of terug naar huis te keren. Hoe de Japanse sociale voorzieningen zijn, daar heb ik geen flauw idee van.

Brug, meer, paviljoentje

Ore-tachi en F-City

Ons uitstapje zorgde voor de nodige plaatjes.

Na wat kilometers te hebben afgelegd gingen we terug naar Canal City om daar wat rond te hangen. Vervolgens keerden we terug naar Hakata om Pyke en Evelien te ontmoeten. We hadden samen gegeten in Tenjin en namen al gauw afscheid, omdat zij trein en wij buskaartjes hadden. En onze bus ging anderhalf uur later, dus gingen we langzamerhand terug. Zo is het weekendje F-City heel snel voorbijgegaan.

Impressies F-City? Het beviel me wel, maar een zekere vibe die overduidelijk aanwezig is in een Kyoto of Tokyo ontbrak. Jammer, dat wel. Ach ja, er is gelegenheid zat om naar Fukuoka terug te keren.

Shinnen akemashite omedetou, btw.